Biology: Circadiane synchronisatie

Gemeten onder gedwongen desynchronisatie, waarbij de opgelegde daglengte buiten het bereik ligt waarop de klok zich kan vastzetten en licht wordt geregeld door het protocol, niet door de deelnemer, bedraagt de intrinsieke periode gemiddeld 24.18 uur, ongeveer 24.2, bij zowel jonge als oudere volwassenen, met een verdeling die net zo strak is als bij elke andere geteste diersoort. Bij 157 volwassenen onderzocht in maandenlange klinische protocollen was de standaardafwijking ongeveer 0.2 uur, ruwweg 12 minuten. Het cijfer van 25 uur dat nog steeds in algemene omloop is, kwam uit eerdere isolatiestudies waarin deelnemers hun eigen kamerverlichting bedienden, zodat zelfgekozen licht de klok die werd gemeten, resette. Measured in: Healthy young and older adults in controlled-lighting inpatient protocols. The pooled period estimate covers 157 people aged 18 to 74, 52 women and 105 men.. Gedwongen desynchronisatie meet de eigen periode van de pacemaker door een schema op te leggen waarop niemand leeft, en het kost weken klinische tijd per persoon, wat verklaart waarom het totale aantal mensen dat ooit op deze manier is gemeten in de lage honderdtallen ligt. Het geeft de periode van de klok, niet de timing die iemand daadwerkelijk aanhoudt, die bovenop die periode wordt bepaald door licht.

Twee onafhankelijke actiespectra voor nachtelijke melatoninesuppressie passen bij een fotopigment dat verschilt van staafjes en kegeltjes. Het ene, van 22 vrijwilligers bij 215 monochromatische lichtblootstellingen, paste het best bij een rodopsinesjabloon met een piek bij 459 nm, waarbij de spectra van staafjes, kegeltjes en cryptochroom allemaal slecht pasten. Het andere, van 72 mensen bij 627 suppressietests, vond 446 tot 477 nm het krachtigste gebied en paste bij een opsinesjabloon met een R-kwadraat van 0.91. Het pigment is melanopsine, gedragen door een kleine populatie intrinsiek lichtgevoelige retinale ganglioncellen die projecteren naar de nucleus suprachiasmaticus. Measured in: 22 volunteers over 215 light exposure trials, and 72 volunteers (37 women, 35 men, mean age 24.5) over 627 melatonin suppression tests. Actiespectra zijn opgebouwd uit melatoninesuppressie 's nachts, wat één uitkomst van het pad is, niet het pad zelf, en beide gebruikten smalbandig licht bij intensiteiten en duren die niemand tegenkomt. De eigen piekgevoeligheid van melanopsine in het intacte oog ligt dichter bij 480 nm dan deze melatoninecijfers, omdat staafjes en kegeltjes ook invoer leveren aan dezelfde ganglioncellen.

De klok is een transcriptie-translatie-terugkoppelingslus. CLOCK en BMAL1 binden en sturen de transcriptie van de Period- en Cryptochrome-genen aan; de PER- en CRY-eiwitten stapelen zich op, vormen complexen, keren terug naar de kern en onderdrukken de activatoren die hen zelf hebben gemaakt, en worden vervolgens gefosforyleerd door kinasen en afgebroken, zodat de cyclus opnieuw begint. De lus is celautonoom en blijft doorlopen in geïsoleerde cellen. Bij mensen veroorzaakt een enkele serine-naar-glycine-substitutie in PER2, binnen het bindingsgebied van caseïnekinase I epsilon, het autosomaal dominante familiaire vervroegde-slaapfasesyndroom, met een verschuiving van vier uur naar voren van de slaap-, temperatuur- en melatonineritmes. Measured in: Molecular work in flies, mice and cultured cells; the human genetic evidence comes from a kindred with familial advanced sleep phase syndrome. De lus is grotendeels buiten de mens uitgewerkt, en het menselijke genetische bewijs berust op een klein aantal families met zeldzame mutaties met groot effect. Dat toont aan dat de lus de timing van de menselijke slaap bepaalt. Het toont niet aan hoeveel van de gewone chronotypevariatie via diezelfde genen loopt, en het genoombrede onderzoek suggereert dat gewone variatie de timing met minuten verschuift, niet met uren.

De intrinsieke periode van vrouwen bedroeg gemiddeld 24.09 uur tegenover 24.19 uur bij mannen (P < 0.01), een verschil van ongeveer 6 minuten, en 35% van de vrouwen had een periode korter dan 24.0 uur tegenover 14% van de mannen. In een afzonderlijke constant-routine-studie van 28 vrouwen en 28 mannen, gematcht op gebruikelijke wektijd, traden de melatonine- en kerntemperatuurritmes bij vrouwen eerder op ten opzichte van de slaap, met een hogere melatonine-amplitude en lagere temperatuuramplitude, zodat vrouwen sliepen op een latere biologische fase op dezelfde kloktijd. Measured in: 157 adults aged 18 to 74 (52 women, 105 men) for the period comparison; 56 adults aged 18 to 30 (28 women, 28 men) for the phase angle comparison. Zes minuten periodeverschil en een faseverschil van ruim onder een uur: gerepliceerd over twee datasets, en klein ten opzichte van wat een wekker oplegt. Beide datasets komen van dezelfde onderzoeksgroep en overlappende laboratoriumprotocollen, dus dit zijn verwante analyses, geen onafhankelijke bevestiging. Menstruatiecyclusfase en hormonale anticonceptie werden niet gecontroleerd over de hele periodesteekproef.

Licht dat na het minimum van de kerntemperatuur wordt gegeven, versnelt de klok, en een helder lichtpuls produceert een fase-responscurve met een piek-tot-dal-amplitude van ongeveer 5 uur onder laboratoriumomstandigheden, terwijl licht dat ervoor wordt gegeven de klok vertraagt. Het omslagpunt ligt bij het temperatuurminimum, dat ongeveer twee uur vóór het gebruikelijke ontwaken valt bij een regelmatige slaper, en de curve is bijna vlak door het midden van de biologische dag. De respons is sterk niet-lineair met de duur: een lichtpuls van één uur van ongeveer 8,000 lux produceerde een curve met een piek-tot-dal-amplitude van 2.20 uur, ruwweg 40% van wat een blootstelling van 6.7 uur produceerde bij 15% van de blootstellingstijd. Measured in: 21 adults aged 19 to 44 (16 men, 7 women) for the three-cycle curve; 36 adults randomized to bright white or dim light for the one-hour curve. De literatuur over menselijke faserespons is klein, jong en aan het laboratorium gebonden, en beide curven zijn opgebouwd uit enkele lichtpulsen tegen een gedimde, gecontroleerde achtergrond, niet uit het gemengde licht van een gewone dag. Het meet de klok die beweegt. De stap van een faseverschuiving naar beter slapen is een afleiding op basis van het mechanisme, geen bevinding die deze protocollen hebben gemeten.

Bij 11 patiënten zonder bewuste lichtwaarneming daalde het plasmamelatonine tijdens blootstelling aan helder licht bij drie van hen, en die drie waren normaal geëntraind en sliepen normaal. Zeven vertoonden geen melatoninerespons op licht en meldden een voorgeschiedenis van slapeloosheid en verstoring van het circadiane ritme; bij één was melatonine niet detecteerbaar. Zes ziende controlepersonen onderdrukten normaal. Measured in: 11 blind patients with no conscious light perception and 6 sighted controls. Elf patiënten met verschillende oorzaken en gradaties van blindheid, dus dit toont aan dat lichtinvoer naar de klok en bewust zicht van elkaar los kunnen staan, en het geeft geen betrouwbare verhouding voor hoe vaak. Het dateert ook van zeven jaar vóór de identificatie van melanopsine, dus het mechanisme werd hier afgeleid, niet gemeten.

Door een algoritme toe te passen dat de temporele volgorde van monsters reconstrueert zonder beschikbare informatie over het tijdstip van de dag, werd bij 13 weefsels van 632 menselijke donoren gevonden dat bijna de helft van alle eiwitcoderende genen cyclisch was in ten minste één weefsel. Ongeveer 1,000 daarvan coderen voor geneesmiddeldoelwitten, of voor de eiwitten die geneesmiddelen transporteren en metaboliseren. Measured in: 13 tissues from 632 human donors in a post-mortem genotype-expression resource. De methode ordent monsters binnen een gereconstrueerde cyclus, niet ten opzichte van de kloktijd, dus levert het faserelaties op tussen genen en tussen weefsels en geen tijdstip van de dag voor enig orgaan. Donorweefsel varieert ook in agonale toestand, doodsoorzaak en tijdstip van afname, en de reconstructie is een afleiding op basis van expressie, geen ritme dat bij een levend persoon is waargenomen.

Het beperken van voedsel tot de lichtfase verschoof de fase van de klokgenexpressie in perifere weefsels van muizen met tot 12 uur, terwijl de cyclische genexpressie in de nucleus suprachiasmaticus onaangetast bleef. De lever resette het snelst, waarbij nier, hart en pancreas langzamer volgden, en één week overdag voeren synchroniseerde elk onderzocht weefsel. Measured in: Mice on restricted feeding schedules, with clock gene expression measured in liver, kidney, heart, pancreas and the suprachiasmatic nucleus. Muizen zijn nachtdieren, dus ze overdag voeren is een grotere verstoring dan laat eten is voor een mens, en de menselijke versie van dezelfde manipulatie leverde een perifere verschuiving op die slechts een fractie van deze omvang was. Dierstudies tonen aan dat de route bestaat, niet wat hij bij mensen doet.

Bij een protocol met een dag van 28 uur, waarbij eten en slapen door elke circadiane fase heen bewogen, verhoogde gedrag dat ongeveer 12 uur uit fase liep met de interne klok de glucose met 6% (P < 0.001), insuline met 22% (P = 0.006) en de gemiddelde arteriële druk met 3% (P = 0.001), verlaagde het leptine met 17% (P < 0.001) en keerde het dagelijkse cortisolritme volledig om. Drie van de acht deelnemers vertoonden postprandiale glucose in het prediabetesbereik terwijl ze uit fase waren. De slaapefficiëntie daalde met 20%. Measured in: 10 adults, 5 women and 5 men, through a 10-day inpatient forced desynchrony protocol. Tien mensen gedurende tien dagen, met voeding, activiteit en slaapgelegenheid constant gehouden, wat de verstoring zelf isoleert en niets zegt over wat jaren ervan doen. De slaapefficiëntie daalde ook met 20%, dus verstoorde slaap zit binnen de verstoorde conditie, niet ernaast, en de twee kunnen in dit ontwerp niet worden gescheiden.

Het vijf uur uitstellen van elke maaltijd vertraagde het plasmaglucoseritme met 5.69 uur (P < 0.001) en het PER2-boodschapper-RNA-ritme in vetweefsel met 0.97 uur (P < 0.01), terwijl plasmamelatonine en cortisol, de markers van de hoofdklok, helemaal niet verschoven. De gemiddelde glucoseconcentratie daalde met 4.9 mg/dL (0.27 mmol/L). De ritmes van insuline en triglyceriden, de genexpressie van de klok in volbloed, slaap en de ritmes van subjectieve honger en slaperigheid verschoven niet. Measured in: 10 healthy young men, mean age 22.9, in a crossover with early meals and then meals delayed by five hours. Tien mannen, één laboratorium, en de twee schema's liepen in een vaste volgorde, niet gerandomiseerd, dus een volgorde-effect kan niet worden uitgesloten. Het klokgen in vetweefsel verschoof ongeveer een uur bij een vertraging van vijf uur in de maaltijd, een veel kleinere perifere verschuiving dan dezelfde manipulatie oplevert bij knaagdieren, en vetweefsel is een surrogaat voor de lever- en darmklokken die niet zo eenvoudig kunnen worden gebiopteerd.

Seriële spierbiopten die gedurende de dag bij mensen werden afgenomen, toonden uitgebreide ritmische transcriptie, en een groot deel van die ritmiciteit ging verloren toen primaire myotubes uit dezelfde bron werden gesynchroniseerd en in kweek werden bestudeerd. Het verstoren van de klok in die cellen met siRNA veranderde de expressie van ongeveer 8% van alle genen. Measured in: Human volunteers undergoing serial in vivo muscle biopsies, compared with primary human myotubes synchronized in vitro. De vergelijking is tussen spier in een levend lichaam en cellen in een schaaltje, die op veel meer verschillen dan alleen hun klokken, dus het ontbreken van ritmiciteit in vitro toont aan dat systemische dagelijkse signalen bijdragen zonder te kwantificeren hoeveel. Het aantal deelnemers en de geslachtssamenstelling zijn niet te achterhalen uit het abstract dat we hebben gecontroleerd.

Licht is de dominante zeitgeber, en de pacemaker reageert ook op het dagelijkse ritme van gedrag. Lichaamsbeweging verhoogt de kerntemperatuur, hartslag en een reeks hormonen, en de timing van dat dagelijkse signaal geeft terugkoppeling aan de klok. De gemeten fase-responscurve van lichaamsbeweging trekt de klok naar voren na de ochtend en opnieuw in de vroege middag en vertraagt deze in de avond, wat verklaart waarom het tijdstip van een training, niet alleen of er een plaatsvindt, een circadiaan effect heeft.

Door drie prospectieve Britse cohorten te combineren met zeven eerder gepubliceerde prospectieve studies, met in totaal ongeveer 1.4 miljoen vrouwen en 4,660 borstkankers bij nachtdienstwerkers, kwam het relatieve risico op borstkanker voor nachtdienstwerk in het algemeen op 0.99 (95%-BI 0.95 tot 1.03). Langdurig nachtdienstwerk liet ook geen verhoging zien. De auteurs concludeerden dat nachtdienstwerk, inclusief langdurig ploegendienstwerk, weinig of geen effect heeft op de incidentie van borstkanker. Measured in: About 1.4 million women across 10 prospective studies, with night shift work reported by questionnaire. Nachtdienstwerk werd vastgelegd via vragenlijsten, meestal op één moment, zodat foutieve classificatie van blootstelling een reële associatie richting de nulwaarde zou duwen. Het onderzoekt alleen borstkanker: de associaties met prostaat- en colorectale kanker die IARC aanhaalt, komen hier niet aan de orde, en evenmin het dier- of mechanistisch bewijs dat een groot deel van de classificatie draagt.

De IARC-werkgroep die in juni 2019 bijeenkwam, classificeerde nachtdienstwerk in Groep 2A, waarschijnlijk kankerverwekkend voor mensen. De classificatie steunt op drie afzonderlijke bewijslijnen: beperkt bewijs bij mensen, met positieve associaties voor kanker van de borst, prostaat, colon en rectum; voldoende bewijs bij experimentele dieren voor de kankerverwekkendheid van verstoring van het licht-donkerschema; en sterk mechanistisch bewijs in experimentele systemen, gebaseerd op effecten die consistent zijn met immunosuppressie, chronische ontsteking en celproliferatie. Measured in: A working group evaluating the published human, animal and mechanistic literature on night shift work, not a participant sample. In het eigen taalgebruik van IARC betekent beperkt bewijs bij mensen dat een positieve associatie is waargenomen, maar dat toeval, bias en confounding niet konden worden uitgesloten als verklaring. Een classificatie in Groep 2A is een gevaaridentificatie: ze zegt dat een agens onder bepaalde omstandigheden kanker kan veroorzaken en geeft geen schatting van hoeveel risico een bepaalde baan of dienstrooster met zich meebrengt. Het grootste deel van het gewicht rust op dieronderzoek en mechanistisch werk, niet op de humane studies.

Een week kamperen in de zomer zonder elektrisch licht verhoogde de lichtblootstelling tot ongeveer vier keer het gebruikelijke niveau en verplaatste de interne biologische nacht ongeveer twee uur naar voren, zodat deze begon rond zonsondergang en eindigde rond zonsopgang. Late chronotypes verschoven het meest en eindigden de week dichter bij de vroege types. Herhaald onder een natuurlijke winterlicht-donkercyclus begonnen de biologische nacht en slaap nog eerder en breidde de biologische nacht zich uit. Een weekend natuurlijk licht bereikte ongeveer 69% van de verschuiving die een volle week opleverde. Measured in: 8 adults, 6 men and 2 women, mean age 30, in the summer study, with a separate winter and weekend study by the same group. Acht mensen in de zomerstudie, en kamperen verwijdert elektrisch licht samen met werk, forensen, schermen, binnentemperatuur en de hele dagelijkse routine, dus de lichtverandering wordt vertroebeld door alles wat verder verandert tijdens een kampeertrip. De twee studies komen van dezelfde onderzoeksgroep, dus het is verwant werk, geen onafhankelijke replicatie.

Een genoombrede associatiestudie bij 697,828 mensen verhoogde het aantal loci geassocieerd met ochtendmens-zijn van 24 naar 351. Het effect op de timing is kleiner dan dat getal doet vermoeden: de 5% van de deelnemers met de meeste ochtendmens-allelen had een met accelerometer gemeten slaaptiming die ongeveer 25 minuten eerder lag dan bij de 5% met de minste. Geassocieerde genen waren verrijkt voor circadiane regulatie, cAMP-, glutamaat- en insulinesignalering, en voor expressie in retina, achterhersenen, hypothalamus en hypofyse. Mendeliaanse randomisatie ondersteunde een causaal pad van ochtendvoorkeur naar betere mentale gezondheid, en vond geen effect op BMI of diabetes type 2. Measured in: 697,828 adults from UK Biobank and 23andMe, with activity-monitor sleep timing in 85,760 of them. What could explain it instead: Chronotype was self-reported by most participants, so the phenotype is partly a report of the schedule a person keeps, which work and family impose, not the clock underneath it. UK Biobank and 23andMe participants are also healthier, wealthier and more European in ancestry than the general population, the standard population-stratification problem in large genetic studies.. 351 loci die samen de slaaptiming met ongeveer 25 minuten verschuiven tussen de extreme twintigsten, dus gewone genetische variatie verschuift het chronotype voor de meeste mensen met minuten, niet met uren. Mendeliaanse randomisatie gaat ervan uit dat het genetische instrument de uitkomst alleen via het chronotype beïnvloedt, wat niet rechtstreeks kan worden geverifieerd, en de uitkomsten voor mentale gezondheid waren zelf ook zelfgerapporteerd.

Bij 53,689 Amerikaanse tijdsbestedingsdagboeken wordt het chronotype later gedurende de adolescentie, bereikt het zijn laatste punt op 18.4 jaar bij vrouwen en 19.2 jaar bij mannen, en verschuift het vanaf dan naar voren voor de rest van het leven. Het grootste geslachtsverschil is 0.27 uur, ongeveer 16 minuten, op 21.6 jaar, waarbij mannen later zijn dan vrouwen vóór ongeveer 40 jaar en vrouwen later erna. Het verschil verdwijnt op 41.4 jaar en opnieuw op 79.1 jaar. De variabiliteit van het chronotype neemt ook af met de leeftijd. Measured in: 53,689 respondents to the American Time Use Survey, pooled across 2003 to 2014. What could explain it instead: Mid-sleep on free days from a time-use diary is a behavioral proxy for chronotype, and free-day sleep is still shaped by work, caring duties, school schedules and shift patterns, all of which change with age, so part of the age curve is life stage, not clock.. Een momentopname van verschillende mensen op verschillende leeftijden, niet dezelfde mensen die gevolgd zijn, dus een leeftijdseffect kan niet worden gescheiden van een cohorteffect. De oorspronkelijke Europese beschrijving van de piek in de adolescentie, in ongeveer 25,000 vragenlijsten, plaatste de maximale laatheid dichter bij 20 dan bij 19, dus het exacte omslagpunt verschuift met de steekproef en het instrument.

Licht is het belangrijkste signaal dat de suprachiasmatische klok in de hersenen instelt. Fel licht 's ochtends, waargenomen door melanopsine-cellen in het netvlies, signaleert overdag aan de klok en verschuift de timing naar voren (een fase-advance), waardoor het natuurlijke slaapvenster naar voren wordt getrokken zodat het inslapen eerder plaatsvindt. Dimme avonden behouden de melatoninestijging die dat venster opent, en dat is de reden waarom het vermijden van avondlicht het voordeel vergroot.

In de UK Biobank werden 433,268 volwassenen gemiddeld 6.5 jaar gevolgd, met 10,534 overlijdens; uitgesproken avondtypes hadden een hazard ratio voor sterfte door alle oorzaken van 1.10 (95%-BI 1.02 tot 1.18) ten opzichte van uitgesproken ochtendtypes, na correctie voor leeftijd, geslacht, etniciteit, roken, BMI, slaapduur, sociaaleconomische status en comorbiditeit. In het Finnish Twin Cohort werden 23,854 mensen 37 jaar gevolgd, met 8,728 overlijdens; de gecorrigeerde hazard ratio was 1.09 (1.01 tot 1.18) en deze verzwakte vooral door roken en alcohol, zonder oversterfte bij niet-rokers die op zijn hoogst licht dronken. Die auteurs concludeerden dat er weinig of geen onafhankelijke bijdrage van het chronotype aan sterfte is. Measured in: 433,268 UK adults aged 38 to 73 and 23,854 Finnish adults, both sexes, followed 6.5 and 37 years respectively. What could explain it instead: Evening preference travels with smoking, heavier drinking, shorter sleep, shift work and lower socioeconomic position. The Finnish stratified analysis is the informative one here: the association disappeared among people who did not smoke and drank little, not merely shrinking, which is what residual confounding by those behaviors looks like.. Chronotype werd in beide cohorten eenmalig gemeten met één zelfgerapporteerd item op een vierpuntsschaal. Een hazard ratio rond 1.10 is klein genoeg dat niet-gemeten gedragsverschillen een voldoende verklaring vormen, en de twee cohorten verschillen in follow-upduur met een factor vijf, zodat ze niet hetzelfde blootstellingsvenster meten.

Over 34 studies en 2,011,935 mensen was ploegendienst geassocieerd met myocardinfarct (RR 1.23, 95%-BI 1.15 tot 1.31), coronaire gebeurtenissen (RR 1.24, 1.10 tot 1.39) en ischemische beroerte (RR 1.05, 1.01 tot 1.09), zonder associatie met sterfte door alle oorzaken. Over 12 studies en 226,652 mensen was ploegendienst geassocieerd met diabetes met een gepoolde odds ratio van 1.09 (1.05 tot 1.12), hoger bij mannen (1.37, 1.20 tot 1.56) dan bij vrouwen (1.09, 1.04 tot 1.14) en hoger bij roulerende diensten. Measured in: 2,011,935 people across 34 studies for vascular events, and 226,652 people with 14,595 diabetes cases across 12 studies for diabetes. Beide poolen observationele studies, waarin ploegendienst samengaat met een lagere sociaaleconomische positie, meer roken, kortere en meer gefragmenteerde slaap, onregelmatig eten en minder daglicht, en geen van deze factoren kan door de gepoolde analyses worden losgekoppeld van de klok. De relatieve risico's zijn bescheiden, en de afwezigheid van enige associatie met sterfte staat vreemd naast een verhoogd risico op myocardinfarct.

Stemming volgt het biologische klok. Depressie gaat vaak gepaard met een afgevlakt of ontregeld circadiaans ritme en verstoorde slaap, en getimed ochtendlicht lijkt te werken door dat ritme en de bijbehorende signalen opnieuw te verankeren, waaronder de timing van melatonine en de serotonerge tonus. Ochtendlicht verschuift de klok het sterkst naar voren, wat de gebruikelijke reden is dat ochtendtiming wordt aanbevolen, hoewel de gepoolde trials geen uitsluitsel gaven over het beste tijdstip van de dag.

In een grote chronotypedatabase was sociale jetlag, gedefinieerd als het verschil tussen het midden van de slaap op werkdagen en het midden van de slaap op vrije dagen, geassocieerd met een hogere body mass index, los van de slaapduur. De associatie werd gedragen door mensen die al overgewicht of obesitas hadden. Measured in: Respondents to the Munich ChronoType Questionnaire, a large self-selected online sample of both sexes. What could explain it instead: Social jetlag is largest in people whose work starts early relative to their own chronotype, which tracks shift work, manual occupations and lower socioeconomic position, each independently associated with higher BMI. Reverse causation is also open, since sleeping in on free days is a response to accumulated sleep debt, which higher body weight and sleep-disordered breathing both worsen.. Cross-sectioneel onderzoek, met zelfgerapporteerde slaaptijden en zelfgerapporteerde lengte en gewicht, dus het toont een associatie en geen oorzaak. De volledige tekst staat achter een betaalmuur, zodat hier alleen de bevinding op samenvattingsniveau kan worden gecontroleerd: sociale jetlag is geassocieerd met een hogere BMI, los van het effect van slaapduur, vooral bij mensen met overgewicht en obesitas.

De insulinerespons van het lichaam, en de klokken in spier en lever, zijn afgestemd op brandstof overdag. De glucosetolerantie is van nature hoger in de ochtend en daalt in de avond, zodat calorieën die vroeg worden gegeten efficiënter worden verwerkt dan dezelfde calorieën die laat worden gegeten. Het afstemmen van het eetvenster op de lichtdag laat de perifere klokken samenwerken met de centrale klok, wat de voorgestelde reden is waarom vroeg tijdbeperkt eten de insulinegevoeligheid en bloeddruk verbeterde buiten het effect van minder eten.