Biology: Insuline en glucose

Onder euglykemische hyperinsulinemische clampcondities vindt ruwweg 80% van de glucoseopname plaats in skeletspier, en vetweefsel neemt minder dan 5% op van een toegediende glucosebelasting. In nuchtere toestand keert het beeld om: ongeveer 70 tot 75% van de glucoseopname vindt plaats in weefsels die helemaal geen insuline nodig hebben, voornamelijk hersenen, rode bloedcellen en splanchnisch weefsel. Measured in: Synthesis of euglycemic clamp and limb-catheterization studies in adults with and without type 2 diabetes. Het cijfer van 80% beschrijft een laboratoriumtoestand, insuline toegediend tot een constant hoog niveau met glucose op een vaste waarde, wat niet hetzelfde is als een gemengde maaltijd aan tafel. Het geeft de verhoudingen aan, niet het exacte aandeel van een bepaald diner.

Contractie verhoogt de glucoseopname van spieren tot wel vijftigvoudig via signalering die losstaat van de insulineroute, met betrokkenheid van AMPK, calcium en stikstofmonoxide stroomopwaarts van de verplaatsing van GLUT4 naar het membraan. Deze route blijft behouden in insulineresistent spierweefsel, wat verklaart waarom lichaamsbeweging glucose verlaagt bij mensen bij wie insuline niet meer goed werkt. Measured in: Review of human and rodent muscle physiology, biopsy and tracer work. Beide bronnen zijn narratieve reviews, geen primaire metingen, en hun eigen standpunt is dat de toeschrijving van de route onzeker is en door ontwerp redundant. Het sterke en citeerbare deel is het behoud van de contractieroute in insulineresistent spierweefsel; het moleculaire detail eronder is het zwakke deel.

Onder twee laboratoriumprotocollen van 8 dagen die de circadiane fase van gedrag scheidden, gaven identieke maaltijden 17% hogere postprandiale glucose in de biologische avond dan in de biologische ochtend, met 27% lagere eerstefase-insuline. Circadiane ontregeling voegde daar nog eens 6% aan toe. Measured in: Healthy adults in a randomized crossover with a 12-hour behavioral inversion, so the same meals were eaten at opposite circadian phases. Een gedragsmatige omkering, geen protocol van geforceerde desynchronisatie; de auteurs stellen deze opzet tegenover hun eigen eerdere werk met geforceerde desynchronisatie. Het isoleert de circadiane fase van de maaltijdinhoud, maar het isoleert deze niet van de verstoring die het omkeren van een dag met zich meebrengt.

De afgifte van insuline bij een intraveneuze glucosebelasting is bifasisch: een snelle uitstoot van opgeslagen insuline, gevolgd door een langzamere aanhoudende fase. Het experimenteel uitschakelen van de vroege fase bij gezonde mensen veroorzaakt verminderde glucosetolerantie en overmatige glucoseschommelingen, en het herstellen van een vroege insulinestijging bij mensen met diabetes type 2 verbetert het glucoseprofiel na de maaltijd. Measured in: Review of human and animal physiological studies of early-phase insulin secretion. Het grootste deel van de duidelijke fasescheiding komt van intraveneuze glucose, wat niemand op die manier eet. Na een gemengde maaltijd vloeien de twee fasen in elkaar over, en de vroege stijging is kleiner en langzamer dan het intraveneuze experiment laat zien.

Na een nachtelijke vasten was de glucoseproductie van het hele lichaam hoger bij mensen met diabetes type 2 dan bij controlepersonen, 11.1 tegenover 8.9 micromol per kg per minuut. De netto hepatische glycogenolyse was lager, 1.3 tegenover 2.8, dus het overschot kwam van gluconeogenese, die verantwoordelijk was voor 88% van de glucoseproductie tegenover 70% bij controlepersonen. Measured in: 7 people with type 2 diabetes and 5 controls, studied with 13C magnetic resonance spectroscopy across 23 hours of fasting. In totaal twaalf mensen, gemeten in één laboratorium in 1992 met een methode die destijds nieuw was. De richting heeft standgehouden in later werk; de exacte percentages komen van een zeer kleine steekproef.

Met behulp van een gelabelde maaltijd en een orale glucosetolerantietest werd hyperglykemie na de maaltijd veroorzaakt door lagere snelheden van glucoseverdwijning uit het bloed, niet door sneller aankomende glucose vanuit de darm en niet door falen om de lever uit te schakelen. De endogene glucoseproductie werd snel onderdrukt en maaltijdglucose verscheen in beide groepen met een vergelijkbare snelheid. Measured in: 32 people with impaired fasting glucose and 28 with normal fasting glucose, each studied on two occasions. Zestig mensen bij één centrum, en de tracermethode verdeelt glucosestromen volgens een model, zonder elk weefsel rechtstreeks te meten. Het vertelt u dat afvoer de beperkende stap was, zonder te zeggen in welk spierbed dit plaatsvond.

Na 45 tot 60 minuten ergometertraining op 60 tot 70% van VO2max steeg het plasmamembraan-GLUT4 met 74 ± 20% boven de rustwaarden bij mensen met diabetes type 2 en met 71 ± 18% bij controlepersonen, gemeten via open spierbiopsie. Het steeg bij elke deelnemer. Measured in: 10 people, 5 with type 2 diabetes (2 men, 3 women) and 5 controls (all men), each giving two open biopsies of the same muscle 3 to 6 weeks apart from opposite legs, one at rest and one after exercise. Dit onderzoek had geen insulinearm. Het door insuline gestimuleerde defect waarmee dit gewoonlijk wordt vergeleken, werd gerapporteerd in eerdere afzonderlijke studies, niet gemeten bij deze tien mensen, dus de vergelijking is samengesteld uit meerdere artikelen, niet binnen één artikel waargenomen. Vijf mensen per groep, één trainingssessie, en de uitkomst is transporteiwit in een membraanfractie, geen glucose die het bloed verlaat. Het GLUT4 in het rustmembraan was ongeveer 32% lager in de diabetesgroep, wat bij deze omvang geen significantie bereikte.

Tijdens de reproductieve levensfase slaan vrouwen vet bij voorkeur subcutaan op in plaats van visceraal en ectopisch, hebben ze een hogere insulinegevoeligheid dan mannen, en hebben ze een groter vermogen tot insulineafgifte en een grotere incretinerespons. Die voordelen verdwijnen naarmate de glucosetolerantie richting diabetes verslechtert. In het grootste deel van de wereld komt diabetes vaker voor bij mannen, het duidelijkst op middelbare leeftijd. Measured in: Review of human and animal work on sex differences in energy balance and glucose metabolism. Een narratieve review, en veel van de mechanistische onderbouwing komt van knaagdiermodellen waarbij mannetjes consistent gemakkelijker insulineresistentie en hyperglykemie ontwikkelen dan vrouwtjes. De humane clampstudies achter het verschil in gevoeligheid zijn afzonderlijk klein.

Gemeten tot acht keer per cyclus, met bezoeken getimed via een vruchtbaarheidsmonitor, steeg de HOMA-IR van 1.35 in de midfolliculaire fase naar 1.59 in de vroege luteale fase en 1.55 in de late luteale fase. De verandering kwam van insuline, niet van glucose. De HOMA-IR ging gelijk op met estradiol en progesteron en tegengesteld met FSH en SHBG. De auteurs omschrijven de variatie als gering. Measured in: 257 healthy premenopausal women, mean age 27, mean BMI 24, followed across one or two cycles. What could explain it instead: Diet, sleep and activity also shift across the cycle and were not controlled, so part of the change attributed to hormones may be behavior that travels with them.. De schommeling is klein: ongeveer 0.2 HOMA-IR-eenheden, ruim binnen het bereik waarin de nuchtere insuline van één persoon om andere redenen beweegt. Het is een reden om de cyclusfase in onderzoek te standaardiseren, geen reden om een week eromheen te plannen.

Jaarlijks gevolgd gedurende vier jaar, wonnen alle vrouwen subcutaan buikvet met de leeftijd, en alleen degenen die postmenopauzaal werden, wonnen visceraal vet en totaal lichaamsvet. Het energieverbruik tijdens de slaap daalde in die groep 1.5 keer verder (-7.9% tegenover -5.3%), en de vetoxidatie daalde met 32% bij de vrouwen die postmenopauzaal werden en veranderde niet bij degenen die dat niet werden. De lichamelijke activiteit daalde significant twee jaar vóór de menopauze en bleef laag. Measured in: 156 healthy initially premenopausal women (103 Caucasian, 53 African-American), 51 of whom became postmenopausal during follow-up; 24-hour energy expenditure measured by whole-room calorimeter in 34. What could explain it instead: Activity dropped two years before menopause, so behavior was already changing before the hormonal transition completed, and part of the fat gain attributed to menopause may follow the activity change instead.. Observationeel, en veroudering en menopauze gebeuren tegelijkertijd, dus het scheiden ervan berust op het vergelijken van vrouwen die de overgang doormaakten met vrouwen van vergelijkbare leeftijd die dat niet deden. De metingen van het energieverbruik komen van een subgroep van 34.

De daling onder de uitgangswaarde 2 tot 3 uur na een gestandaardiseerde maaltijd voorspelde honger en later eten beter dan de piek dat deed. Grotere dalingen gingen samen met meer honger na 2 tot 3 uur (r = 0.16), een kortere tijd tot de volgende maaltijd (r = -0.14), een grotere energie-inname na 3 tot 4 uur (r = 0.19) en een grotere inname over 24 uur (r = 0.27). De richting was consistent in een Amerikaans validatiecohort. Measured in: 1,070 adults across a UK exploratory and a US validation cohort, eating 8,624 standardized meals followed by 71,715 free-living meals with continuous monitoring. What could explain it instead: Hunger and subsequent intake were self-reported under free-living conditions, so people whose glucose dips more may also differ in habitual meal composition, sleep and activity, all of which independently affect appetite.. De correlaties zijn klein, tussen 0.14 en 0.27, wat bij deze steekproefgrootte een betrouwbaar signaal is dat een klein deel van de variatie verklaart. Verschillende auteurs zijn in dienst van het bedrijf dat het monitoringprogramma verkoopt waar de gegevens vandaan komen.

Bij naar leeftijd en BMI gematchte ernstig obese mannen en vrouwen, onderzocht met een tweestapsclamp en glucosetracer, hadden mannen een lagere hepatische insulinegevoeligheid: insuline onderdrukte de endogene glucoseproductie met 61.7% bij mannen tegenover 72.8% bij vrouwen (p = 0.028). De insulinegevoeligheid van vetweefsel, de perifere glucoseafvoer, de basale glucoseproductie en het levervetgehalte verschilden niet. Measured in: 46 severely obese adults, mean age 48 and 46, mean BMI 41 in both groups; liver fat measured in a subset of 27. Zesenveertig mensen, allemaal ernstig obees met een gemiddelde BMI van 41, dus het beschrijft geen slanke populatie. Het is één onderzoek en het verschil dat het vond, was beperkt tot de lever.

In de metabole substudie van het DiRECT-remissieonderzoek daalde het levervet van 16.0% naar 3.1% direct na het gewichtsverlies, en daalden het pancreasvet en het plasmatriglyceride ongeacht of de glucoseregulatie normaliseerde. Wat de mensen die een niet-diabetische glucoseregulatie bereikten onderscheidde, was het herstel van de eerstefase-insulinerespons, van 0.04 naar 0.11 nmol/min/m2, nog steeds aanwezig na 12 maanden. Responders hadden een kortere diabetesduur dan non-responders, 2.7 tegenover 3.8 jaar. Measured in: Metabolic substudy of the Diabetes Remission Clinical Trial: 64 in the intervention group and 26 controls. Het vergelijken van responders met non-responders binnen een onderzoek is een observationele vergelijking, geen gerandomiseerde, dus het verschil in duur en het herstel van de bètacellen zouden beide markers kunnen zijn van hoever de ziekte gevorderd was, niet een oorzaak en zijn effect.

Met behulp van een sequentiële meerstaps euglykemische clamp bij elk van drie gelegenheden, in rust, direct na 60 minuten ergometertraining bij 150 W, en 48 uur later, waren zowel insulinegevoeligheid als responsiviteit na 48 uur nog steeds verbeterd. De schijnbare Km daalde van 52 ± 3 naar 43 ± 4 en vervolgens 40 ± 3 µU/ml; Vmax steeg van 9.5 ± 0.8 naar 10.9 ± 0.7 en 10.7 ± 0.8 mg/min/kg. Bij drie andere deelnemers bleef na vijf dagen niets over. Measured in: 7 untrained men, with 3 more studied at 5 days. Zeven ongetrainde mannen in één laboratorium in 1988, waarbij het nulresultaat na vijf dagen berust op drie van hen. Wat na 48 uur aanhield, was specifiek de omzetting van glucose in glycogeen, nog steeds 7.2 tegenover 5.7 in rust, terwijl de maximale glucose-OXIDATIE de andere kant op ging en na lichaamsbeweging lager was dan in rust. Dus "insulinegevoeligheid verbetert" is een samenvatting van een specifiekere bevinding. Geen enkel gemeten glucoregulerend hormoon of metaboliet kon het effect verklaren.

Na correctie voor leeftijd, etniciteit, geslacht en zowel algemene als centrale obesitas, was elke 10% hogere skeletspierindex, wat spiermassa als aandeel van het lichaamsgewicht betekent, geassocieerd met een 11% lagere HOMA-IR (95%-BI 6 tot 15%) en een 12% lagere prevalentie van prediabetes of diabetes (95%-BI 1 tot 21%). De associaties waren sterker bij mensen zonder diabetes. Measured in: 13,644 participants in the third US National Health and Nutrition Examination Survey. What could explain it instead: Reverse causation is the obvious one: insulin resistance and the inactivity that accompanies it reduce muscle mass, so low muscle may be a consequence, not a cause. Physical activity itself is not adjusted for and independently affects both sides.. Cross-sectioneel, dus de pijl zou beide kanten op kunnen wijzen, en spiermassa werd geschat via bio-elektrische impedantie, niet gemeten via scan. De uitkomstmaat is HOMA-IR, een index op basis van nuchter bloed, geen clamp.

Over 7.1 jaar kwam behandelde diabetes voor bij 8.3% bij geconjugeerd equien oestrogeen tegenover 9.3% bij placebo, HR 0.88 (95%-BI 0.77 tot 1.01, p = 0.072). De HOMA-IR daalde in het eerste jaar significant ten opzichte van controle, een verschil tussen de groepen van -0.53, en het verschil was verdwenen na 3 en 6 jaar. Measured in: 10,739 postmenopausal women aged 50 to 79 who had previously had a hysterectomy, randomized in the Women's Health Initiative estrogen-alone trial. De primaire vergelijking bereikte geen significantie, en diabetes werd vastgesteld op basis van zelfgerapporteerde behandeling, niet door iedereen te testen. De auteurs stellen dat oestrogeen niet mag worden gebruikt om diabetes te voorkomen, omdat de andere effecten ervan langdurig gebruik voor dat doel uitsluiten.

Bij 600 kcal per dag normaliseerde de nuchtere plasmaglucose binnen één week, van 166 mg/dL (9.2 mmol/l) naar 106 mg/dL (5.9 mmol/l). De onderdrukking van de hepatische glucoseafgifte door insuline verbeterde in dezelfde week van 43% naar 74%, tegenover 68% bij niet-diabetische controlepersonen. Het levertriacylglycerol daalde van 12.8% naar 2.9% in week 8, en de eerstefase-insulinerespons steeg van 0.19 naar 0.46 nmol/min/m2. Measured in: 11 people with type 2 diabetes, 9 men and 2 women, mean age 49.5, mean BMI 33.6, studied before and after 1, 4 and 8 weeks; 8 weight-matched non-diabetic participants studied once as a reference. Elf mensen, geen controlearm die dezelfde interventie kreeg, en meestal mannen. De referentiegroep werd één keer gemeten, niet gevolgd, dus deze verankert de cijfers zonder ze te toetsen.

Bij mensen met diabetes type 2 en een BMI onder 27 brachten herhaalde cycli van 5% gewichtsverlies de BMI van 24.8 naar 22.5 over 12 maanden en het totale lichaamsvet van 32.1% naar 27.6%. Het levervetgehalte, de leverve-export en de nuchtere insuline daalden allemaal tot normale waarden. Aanhoudende remissie, wat betekent HbA1c onder 48 mmol/mol zonder glucoseverlagende medicatie, werd bereikt door 14 van de 20, na een aanvankelijk gewichtsverlies van 6.5%. De insulineafgifte na de maaltijd steeg, maar bleef onder die van de gematchte controlepersonen. Measured in: 20 people with type 2 diabetes and BMI under 27 (13 women, 7 men, mean age 59), with 20 matched normoglycemic controls studied once. Twintig mensen, geen randomisatie en geen controlearm die hetzelfde gewichtsverlies onderging, dus het remissiepercentage is niet vergelijkbaar met dat van een gerandomiseerd onderzoek. De gematchte controlepersonen werden één keer gemeten, wat verankert hoe normaal eruitziet zonder de interventie te toetsen.

Verminderde glucosetolerantie en verminderde nuchtere glucose identificeren overlappende maar verschillende populaties, en de plaats van de insulineresistentie verschilt. Mensen met verminderde glucosetolerantie hebben uitgesproken spierinsulineresistentie met slechts milde hepatische insulineresistentie. Mensen met verminderde nuchtere glucose hebben ernstige hepatische insulineresistentie met een normale of bijna-normale spierinsulinegevoeligheid. Beide vertonen een verminderde eerstefase-insulineafgifte; alleen verminderde glucosetolerantie vertoont ook een verminderde laatstefase-afgifte. Measured in: Synthesis of clamp and tracer studies in people with impaired fasting glucose, impaired glucose tolerance and normal glucose tolerance. Een review door één onderzoeksgroep, gebaseerd op eigen clampwerk en dat van anderen, en de categorieën die het beschrijft zijn drempels getrokken op een continue verdeling, geen afzonderlijke ziekten.

IJzertekort, met of zonder bloedarmoede, verhoogde de HbA1c ten opzichte van controles zonder overeenkomstige stijging in glucose. Bloedarmoede zonder ijzertekort liet een mogelijke daling van HbA1c zien. Dezelfde bloedglucose kan dus hoog of laag uitlezen op de HbA1c, afhankelijk van wat de rode bloedcellen doen. Measured in: 12 studies from 544 screened, in non-pregnant adults not known to have diabetes. Het grootste deel van het opgenomen werk gaat over ijzertekort; het bewijs over andere afwijkingen van rode bloedcellen is dun, en de review zegt dit zelf. Het kwantificeert niet hoe groot de verschuiving is of bij welke mate van tekort dit ertoe begint te doen. De hier vermelde populatiecijfers beschrijven de systematische review (12 van de 544 studies); de tweede bron is een narratieve klinische review die de richting bevestigt, zonder een van die studies te zijn.

Na correctie voor plasmaglucose en andere kenmerken die correleren met HbA1c, was de HbA1c hoger bij zwarte dan bij blanke deelnemers op elk niveau van glykemie: 0.13 en 0.21 procentpunt bij normale glucosetolerantie in de twee steekproeven, 0.26 en 0.30 bij prediabetes, en 0.47 bij beide bij diabetes. Het verschil werd groter naarmate de glucosetolerantie verslechterde. Measured in: 1,581 non-Hispanic Black and White adults aged 18 to 87 in the SIGT study, and 1,967 aged over 40 in NHANES III, none with known diabetes. What could explain it instead: Self-identified race is a social category standing in for unmeasured biology, including red cell lifespan and glycation rate, and for unmeasured differences in access to care, diet and measurement setting. The adjustment covers measured glucose, not those.. Het mechanisme is onbekend, wat de auteurs als beperking vermelden. Het gevolg is praktisch, niet theoretisch: dezelfde HbA1c-drempel komt niet bij iedereen overeen met dezelfde glucose.

Bij herhaling van een orale glucosetolerantietest van 75 g bij dezelfde mensen viel 95% van de test-hertestverschillen bij mensen met normale glucosetolerantie binnen 15% van de mediaan voor nuchtere glucose, 46% voor de 2-uursglucose, 61% voor nuchtere insuline en 125% voor 2-uursinsuline. De variatie was overwegend biologisch, niet analytisch. Measured in: 524 adults aged 50 to 74 from a general Caucasian population without known diabetes, each tested twice: 246 with normal tolerance, 198 with impaired tolerance and 80 with newly detected diabetes. What could explain it instead: Prior days' carbohydrate intake, activity, sleep and intercurrent illness all shift a glucose tolerance test and were not controlled between the two visits, so part of what looks like measurement noise is real short-term physiology.. Eén populatie, één leeftijdsgroep, en herhaalde tests uitgevoerd onder onderzoeksomstandigheden. Dat maakt deze cijfers een ondergrens voor variabiliteit in de praktijk, geen bovengrens.

De auteurs van het HOMA-model stellen het passende gebruik ervan vast als cohort- en epidemiologische studies, en noemen ongepaste toepassingen, waaronder het geïsoleerd meten van bètacelfunctie, met de toevoeging dat de primaire invoergegevens robuust moeten zijn. Die invoer is niet gestandaardiseerd: bij 12 commerciële insulineimmunoassays van 9 fabrikanten liepen de variatiecoëfficiënten tussen assays van 12% tot 66%, mediaan 24%, en een gemeenschappelijk referentiepreparaat verhielp dit niet. Measured in: The model paper is a methodological review by the group that built HOMA; the assay data come from an American Diabetes Association workgroup evaluation of commercial insulin methods. Geen van beide artikelen zegt dat HOMA-IR nutteloos is, en het correleert redelijk goed met clampmetingen op groepsniveau. De beperking is wat er gebeurt met een index op groepsniveau wanneer één persoon zijn eigen cijfer vergelijkt met dat van iemand anders, gemeten met een andere bepaling.

Bij het dragen van een geblindeerde sensor van de huidige generatie tot 10 dagen, was de gemiddelde glucose 98 tot 99 mg/dl (5.4 tot 5.5 mmol/l) in elke leeftijdsgroep behalve boven de 60, waar het 104 mg/dl (5.8 mmol/l) was. De mediane tijd tussen 70 en 140 mg/dl (3.9 tot 7.8 mmol/l) was 96%, de mediane tijd boven 140 mg/dl was 2.1% van de dag, ongeveer 30 minuten, en de gemiddelde variatiecoëfficiënt binnen personen was 17%. Measured in: 153 healthy, non-obese, non-pregnant children and adults aged 7 to 80 without diabetes, across 12 US centers. What could explain it instead: The device reads above blood glucose by a variable margin, so the small amount of time recorded above range is partly a property of the measurement, not of the person.. Een niet-obese, gescreende, gezonde steekproef, dus het beschrijft wat een sensor aflezen bij mensen die geselecteerd zijn om gezond te zijn, niet in de algemene bevolking. Het betreft ook één sensormodel, en sensoren verschillen.

De samengevoegde prevalentie van geïsoleerde verminderde glucosetolerantie was 8% bij vrouwen tegenover 5% bij mannen, en geïsoleerde verminderde nuchtere glucose 15% bij vrouwen tegenover 21% bij mannen. Vergeleken met mannen hadden vrouwen hogere kansen op geïsoleerde verminderde glucosetolerantie (OR 1.42, 95%-BI 1.23 tot 1.65) en lagere kansen op geïsoleerde verminderde nuchtere glucose (OR 0.65, 0.44 tot 0.96), met vergelijkbare kansen op de gecombineerde toestand. Measured in: 8 studies suitable for meta-analysis, 52,256 participants of whom 25,263 were women. Acht studies, met matige zekerheid voor de prevalentieschattingen en hoge zekerheid alleen voor de twee vergelijkingen tussen de geslachten. Het praktische gevolg, dat een screening op alleen nuchtere glucose verhoudingsgewijs minder vrouwen vindt, is de eigen interpretatie van de auteurs, niet iets dat de analyse rechtstreeks heeft getest.

Door CGM geschatte nuchtere en postprandiale glucose lag 16 mg/dL (0.9 ± 0.6 mmol/L) en 16 mg/dL (0.9 ± 0.5 mmol/L) boven capillaire schattingen (beide p<0.001). De omvang van deze afwijking varieerde per testvoedsel en per individu. CGM overschatte de tijd boven 140 mg/dL (7.8 mmol/L) ongeveer viervoudig, dalend tot ongeveer tweevoudig na correctie voor het verschil bij aanvang. Measured in: 15 healthy adults, each completing seven laboratory visits with randomized carbohydrate challenges including glucose, whole fruit, blended fruit and commercial smoothies, sampled every 15 minutes for 120 minutes. Vijftien mensen, één type sensor, één laboratorium. De bevinding gaat over een specifiek apparaat ten opzichte van capillaire monstername, en mag niet worden gelezen als een algemene eigenschap van elke meter op de markt.

Acarbose, een geneesmiddel waarvan de werking specifiek bestaat uit het afzwakken van de glucosestijging na de maaltijd, gaf geen vermindering van ernstige cardiovasculaire voorvallen over een mediaan van vijf jaar: 470 voorvallen (14%) bij acarbose tegenover 479 (15%) bij placebo, HR 0.98, 95%-BI 0.86 tot 1.11. Het verminderde wel de progressie naar diabetes, 13% tegenover 16%, ratioverhouding 0.82 (0.71 tot 0.94). Measured in: 6,522 Chinese adults with coronary heart disease and impaired glucose tolerance, randomized to acarbose or placebo and followed a median of 5.0 years. Eén onderzoek, in één land, bij mensen die al coronaire hartziekte hadden, en een geneesmiddel dat aangrijpt op de darmwand is niet dezelfde interventie als een spier die glucose opneemt tijdens contractie. Wat dit beperkt, is hoeveel een lager cijfer na de maaltijd op zichzelf mag beloven.