Condition: Artritis en gewrichtspijn

Ten opzichte van placebo op een visuele analoge schaal van 10 cm bedroeg het verschil in pijn 0.4 cm (95%-geloofwaardigheidsinterval 0.7 tot 0.1) voor glucosamine, 0.3 cm (0.7 tot 0.0) voor chondroïtine en 0.5 cm (0.9 tot 0.0) voor de combinatie, tegenover een vooraf vastgesteld minimaal klinisch relevant verschil van 0.9 cm dat geen van de intervallen bereikte. De gewrichtsspleetversmalling verschilde niet. Onderzoeken onafhankelijk van de industrie lieten kleinere effecten zien dan commercieel gefinancierde onderzoeken, P = 0.02 voor de interactie. Measured in: 10 randomized trials averaging at least 100 patients per treatment arm, 3,803 people, plus a separate review of 20 trials and 3,846 people. De twee meta-analyses zijn geen onafhankelijke bevestiging van elkaar: ze delen drie auteurs, dezelfde Bernse methodegroep, en dezelfde strategie van alleen grote onderzoeken, en de onderzoeken uit de eerdere review voeden de latere. Het enige onafhankelijke onderdeel is het onderzoek met 1,583 mensen. In de tweede review daalt een samengevoegd effect van -0.75 naar -0.03 (95%-BI -0.13 tot 0.07) wanneer beperkt tot de drie grote intention-to-treat-onderzoeken, wat 0.6 mm op een schaal van 10 cm is. De netwerkanalyse merkt op dat alle behalve drie van de opgenomen onderzoeken door de fabrikant werden gefinancierd, en de analyse zelf werd gefinancierd door een nationale wetenschapsstichting zonder auteurs verbonden aan enige fabrikant.

Samengevoegd over negen onderzoeken presteerde artroscopie beter dan controle met een effectgrootte van 0.14 (95%-BI 0.03 tot 0.26), wat 2.4 mm (0.4 tot 4.3) is op een pijnschaal van 100 mm, aanwezig na drie en zes maanden en verdwenen na één tot twee jaar, zonder voordeel op fysiek functioneren (0.09, -0.05 tot 0.24). Ten opzichte van schijnoperatie specifiek: geen voordeel op enig moment over 24 maanden bij 180 patiënten met knieartrose, en geen verschil op enige primaire uitkomstmaat na 12 maanden bij 146 patiënten met een degeneratieve meniscusscheur zonder artrose. Measured in: Nine randomized trials of middle-aged and older patients with knee pain and degenerative knee disease, with or without radiographic osteoarthritis; the two sham-controlled trials contributed 180 and 146 patients. Niets hiervan geldt voor een geblokkeerde knie, een handvatscheur, of een traumatische scheur bij een jongere sporter, waarvan geen van deze onderzoeken deelnemers wierf. De risico's zijn niet nul: symptomatische diepe veneuze trombose kwam voor bij 4.13 per 1,000 ingrepen (95%-BI 1.78 tot 9.60), naast longembolie, infectie en overlijden.

Beperkt tot 24 grote placebogecontroleerde onderzoeken bij 8,997 deelnemers daalde de pijn met een gestandaardiseerd gemiddeld verschil van 0.08 (95%-BI 0.15 tot 0.02), ongeveer 2.0 mm op een schaal van 100 mm, tegenover een vooraf vastgesteld minimaal klinisch relevant verschil van 0.37. Sequentiële trialanalyse dateert doorslaggevend bewijs van klinische gelijkwaardigheid met placebo op 2009. Ernstige bijwerkingen waren hoger dan bij placebo, relatief risico 1.49 (1.12 tot 1.98), bij 15 grote onderzoeken met 6,462 deelnemers. Measured in: 169 trials and 21,163 randomized participants with knee osteoarthritis; the main analysis used only trials with at least 100 participants per group. Eggers tests en asymmetrische funnelplots toonden duidelijke effecten van kleine onderzoeken en publicatiebias in de hele literatuur, wat de reden is waarom de hoofdanalyse kleine onderzoeken uitsluit; die uitsluiting is de analytische keuze die het resultaat stuurt, en ze is verdedigbaar, niet neutraal. De bevinding over ernstige bijwerkingen is een samengevoegd relatief risico over heterogene producten en identificeert niet welk preparaat dit draagt.

Cochrane-update van 2024, 139 onderzoeken: beweging presteerde 8.70 punten beter dan een aandachtscontrole of placebo op pijn (95%-BI 5.70 tot 11.70) en 11.27 op fysiek functioneren (7.64 tot 15.09) op schalen van 0 tot 100, en presteerde beter dan geen behandeling, gebruikelijke zorg of beperkte voorlichting met 13.14 (10.36 tot 15.91) en 12.53 (9.74 tot 15.31). De versie van 2015 rapporteerde een gestandaardiseerd gemiddeld verschil van 0.49 voor pijn, ongeveer 12 punten vanaf een controle-uitgangswaarde van 44. Er werd geen verschil gevonden tussen typen beweging, en geen tussen het aantal voorgeschreven sessies en het effect. Measured in: 139 randomized trials, 12,468 people with knee osteoarthritis (2024 update); 54 trials, about 4,600 people (2015 version). De beoordelaars gebruikten minimaal belangrijke verschillen van 12 punten voor pijn en 13 voor functie, en de betrouwbaarheidsintervallen blijven hetzij onder die drempels, hetzij overspannen ze, dus het voordeel is reëel en van onzeker klinisch belang volgens de eigen norm van de review. Deelnemers in 94% van de onderzoeken waren niet-geblindeerd en wisten dat ze aan het bewegen waren, wat deel uitmaakt van wat de zelfgerapporteerde pijnscores meten. Bijwerkingen ten opzichte van geen behandeling hadden een risicoratio van 3.17 (1.17 tot 8.57), lage zekerheid, en waren overwegend toegenomen knie- of rugpijn.

Gestandaardiseerd gemiddeld verschil voor pijn 0.38 (95%-BI 0.20 tot 0.55) en voor fysiek functioneren 0.38 (0.05 tot 0.54) direct na de behandeling, gelijk aan 8 punten op pijn en 7 op functie vanaf een controle-uitgangswaarde van 29 op een schaal van 0 tot 100, number needed to treat 6 voor elk. De afname hield stand na drie tot zes maanden nadat de begeleide behandeling was geëindigd. Measured in: 9 to 10 randomized trials, 549 people with symptomatic hip osteoarthritis. Deze bewijsbasis is een twintigste van de omvang van die voor de knie, en slechts vijf van de tien onderzoeken wierven uitsluitend deelnemers met heupartrose. Geen enkel onderzoek blindeerde deelnemers, en pijn, functie en kwaliteit van leven waren allemaal zelfgerapporteerd. Kwaliteit van leven werd geëvalueerd in drie kleine studies zonder meetbare verbetering.

In 12 onderzoeken naar knieartrose die gegevens verstrekten van twee tot zes maanden na de behandeling bij 1,468 mensen, daalde het pijnvoordeel van een gestandaardiseerd gemiddeld verschil van 0.49 direct na de behandeling naar 0.24 daarna, ongeveer 6 punten op een schaal van 0 tot 100. Fysiek functioneren daalde van 0.52 naar 0.15, ongeveer 3 punten. Measured in: 12 trials, 1,468 participants for pain and 1,279 for function, all with knee osteoarthritis. Deze follow-upsubgroepen vormen niet de hele review, en onderzoeken die deelnemers lang genoeg volgen om duurzaamheid te meten, verschillen van onderzoeken die dat niet doen. De reviews registreren wat werd voorgeschreven, niet wat deelnemers bleven doen, dus deze halvering kan niet specifiek worden toegeschreven aan therapietrouw, ook al is therapietrouw de voor de hand liggende kandidaat. De schatting voor kniepijn berust op 12 onderzoeken en 1,468 mensen; de schatting voor fysiek functioneren op 10 onderzoeken en 1,279.

Het indelen van IDEA-onderzoeksdeelnemers naar gewichtsverlies over 18 maanden gaf een significante dosis-responsrelatie over pijn (P = 0.01), functie (P = 0.0006), zesminutenlooptest (P < 0.0001), fysieke en mentale kwaliteit van leven, compressiekracht op het kniegewricht en interleukine-6. Het verliezen van 20% of meer van het lichaamsgewicht gaf 25% minder pijn en betere functie dan het verliezen van 10 tot 20%. In het hoofdonderzoek gaf dieet plus beweging 23 lb (10.6 kg) verlies en minder pijn (3.6 op een schaal van 0 tot 20) dan alleen dieet (4.8) of alleen beweging (4.7). Measured in: 240 overweight and obese community-dwelling adults aged 55 and over with painful radiographic knee osteoarthritis, from the 454-participant IDEA randomized trial. De dosis-responsanalyse is een secundaire analyse waarbij deelnemers achteraf werden ingedeeld op basis van een behaalde uitkomst, dus de groep die 20% of meer verloor, kan verschillen van de anderen in motivatie, gezondheid bij aanvang en comorbiditeit, naast gewicht. Een verlies van 20% dat 18 maanden werd volgehouden, werd geleverd met contact met een diëtist, gedeeltelijke maaltijdvervanging en begeleide beweging, wat een grotere interventie is dan het advies dat de meeste mensen krijgen.

Na 12 maanden en drie injecties veranderde de kniepijn met 2.1 punten met PRP en 1.8 met zoutoplossingsplacebo (verschil 0.4, 95%-BI -0.9 tot 0.2, P = 0.17). Het volume van het mediale tibiale kraakbeen veranderde met 1.4% en 1.2% (verschil 0.2%, -1.9% tot 1.5%). Van de 31 vooraf vastgestelde secundaire uitkomsten lieten er 29 geen verschil tussen de groepen zien. Measured in: 288 adults with symptomatic mild to moderate radiographic knee osteoarthritis, mean age 61.9, 169 (59%) women, 93% completing. Er werden één PRP-preparaat en één injectieschema getest, en PRP-producten verschillen aanzienlijk in bloedplaatjesconcentratie, leukocytengehalte en activeringsmethode, dus dit onderzoek beperkt de vraag, sluit deze niet af. Twee van de auteurs van het onderzoek geven PRP-injecties in de klinische praktijk, vermeld in het artikel. Deelnemers hadden milde tot matige ziekte; ernstige radiografische artrose werd niet onderzocht.

Over twee jaar steeg het serum 25-hydroxyvitamine D met 16.1 ng/mL bij behandeling tegenover 2.1 bij placebo. De kniepijn daalde met 2.31 bij behandeling en 1.46 bij placebo, zonder significant verschil op enig tijdstip. Het kraakbeenvolume daalde met respectievelijk 4.30% en 4.25% (P = 0.96). Geen enkel secundair klinisch eindpunt verschilde. Measured in: 146 adults with symptomatic knee osteoarthritis, 85% completing two years. De kniepijn en het functioneren bij aanvang waren slechter in de behandelgroep, wat de vergelijking vertroebelt in de richting dat de behandeling er slechter uitziet. Het onderzoek testte suppletie tot een streefwaarde, geen correctie van een tekort bij een tekortpopulatie, dus het gaat niet in op de vraag of iemand die daadwerkelijk een tekort heeft, zou reageren.

Over zes tot 12 weken had ongeveer 60% van de deelnemers sterk verminderde pijn. Number needed to treat voor klinisch succes was 9.8 (95%-BI 7.1 tot 16) voor topisch diclofenac bij zes onderzoeken met 2,343 deelnemers en 6.9 (5.4 tot 9.3) voor topisch ketoprofen bij vier onderzoeken met 2,573 deelnemers. Waar topische en orale NSAID's rechtstreeks werden vergeleken, was de werkzaamheid vergelijkbaar. Systemische bijwerkingen verschilden niet van de draaggel; topisch diclofenac verhoogde milde lokale huidreacties. Measured in: 39 studies, 10,857 participants, almost all with knee osteoarthritis. De werkzaamheidsresultaten komen bijna volledig van knieartrose, dus ze zijn niet toepasbaar op een heup, die te diep ligt voor topische toediening. Klinisch succes op de draaggel alleen trad op bij ongeveer de helft van de deelnemers over zes tot 12 weken, ruwweg twee keer het percentage dat werd gezien met oraal placebo, dus een deel van wat een topisch preparaat oplevert, is het inwrijven en de drager. Tot 6,000 deelnemers aan voltooide, ongepubliceerde gegevens waren niet beschikbaar voor de beoordelaars.

Statistisch significante, matige voordelen op pijn, functie en kwaliteit van leven gedurende tot 13 weken. Gastro-intestinale bijwerkingen kwamen drie tot vier keer vaker voor dan bij placebo. Measured in: Seven randomized trials (2,102 participants) reviewed, five (1,713 participants) pooled, in knee osteoarthritis. Niets hier loopt verder dan 13 weken, en artrose is een aandoening van decennia, dus de duurzaamheid is niet gemeten. Duloxetine heeft een stopsyndroom dat geleidelijke afbouw vereist, en ongeveer een vijfde van de volwassenen met artrose heeft een gelijktijdige depressiediagnose, wat het pijnspecifieke onderdeel van het voordeel moeilijk te isoleren maakt in deze populatie.

Het pijnvoordeel ten opzichte van controle was een gestandaardiseerd gemiddeld verschil van 0.48 (95%-BI 0.27 tot 0.70) na één tot twee weken, 0.41 (0.21 tot 0.61) na vier tot zes weken, 0.22 (0.00 tot 0.44) na 13 weken, en 0.07 (-0.11 tot 0.25) na 26 weken. De algehele pijnschatting van 0.40 komt overeen met 1.0 cm op een schaal van 10 cm, number needed to treat 8. De functie verbeterde met 0.33, number needed to treat 10. Measured in: 27 randomized trials, 1,767 participants with knee osteoarthritis. De beoordelaars beoordeelden alle uitkomsten als laag zeker: de heterogeniteit was 68%, de funnelplot was asymmetrisch, en de meeste onderzoeken hadden een hoog of onduidelijk risico op bias. De behandeleffecten waren kleiner in de onderzoeken die ten minste 50 of 100 deelnemers per groep randomiseerden, wat het standaardkenmerk is van bias door kleine onderzoeken.

Ten opzichte van een wachtlijstcontrole gaf acupunctuur een gestandaardiseerd gemiddeld verschil van 0.96 (95%-BI 0.72 tot 1.19) voor pijn, 14.5 punten op een schaal van 100 punten, en 0.89 (0.60 tot 1.18) voor functie, 13.0 punten, bij vier onderzoeken met 884 deelnemers. De beoordelaars oordeelden dat beide klinisch relevant waren. Measured in: Four waiting-list-controlled trials, 884 participants, within a review of 16 trials and 3,498 people with knee or hip osteoarthritis. Een wachtlijstcontrolegroep ontvangt helemaal niets: geen behandelaar, geen afspraak, geen aandacht, geen verwachting van verbetering. Het verschil tussen dit cijfer en het schijngecontroleerde cijfer in dezelfde review is de maat voor hoeveel daarvan het werk doet, en dat is het grootste deel.

Cochrane vond een gestandaardiseerd gemiddeld verschil van 0.28 (95%-BI 0.11 tot 0.45) voor pijn bij negen schijngecontroleerde onderzoeken met 1,835 mensen, 0.9 punten op een schaal van 20 punten, onder de drempel van 1.3 punten die de beoordelaars vaststelden voor klinische relevantie; beperking tot de schijnbehandelingen die het meest waarschijnlijk deelnemers blindeerden, maakte het samengevoegde voordeel kleiner en niet-significant, en na zes maanden was het 0.10 (-0.01 tot 0.21). Een onderzoek met 282 mensen vond dat noch naaldacupunctuur noch laseracupunctuur beter was dan schijnbehandeling na 12 weken of één jaar. Een Chinees onderzoek met 480 mensen naar intensieve elektroacupunctuur vond responspercentages van 60.3% tegenover 47.3% voor schijnbehandeling, een verschil van 13.0 procentpunt dat aanhield tot week 26. De meta-analyse van individuele patiëntgegevens over chronische pijn stelt de schijnmarge op ongeveer 0.2 standaarddeviaties. Measured in: Nine sham-controlled osteoarthritis trials in 1,835 people; a 282-person Australian trial of adults over 50; a 480-person Chinese trial; and 39 trials in 20,827 patients across four chronic pain conditions. De richting wordt als gemengd aangeduid omdat deze niet tot één cijfer te herleiden zijn: de samengevoegde schatting is positief en onder de drempel die de eigen beoordelaars vaststelden, het grootste westerse onderzoek vond niets ten opzichte van schijnbehandeling, en het grootste Chinese onderzoek met hoge dosering vond een duidelijk verschil. Schijnacupunctuur is zelf een interventie met een behandelaar, een ruimte en een half uur aandacht, en onderzoeken die penetrerende naalden gebruiken voor schijnbehandeling geven kleinere verschillen dan die met niet-penetrerende naalden.

Bij het combineren van de twee schijngecontroleerde onderzoeken verschilde pijn met een gestandaardiseerd gemiddeld verschil van 0.13 (95%-BI -0.49 tot 0.22), 2.1 punten op een schaal van 100 punten, beoordeeld als bewijs van matige kwaliteit voor weinig tot geen effect. Functie was 0.15 (-0.51 tot 0.21). Measured in: Two sham-controlled trials, 120 participants, within a review of six trials and 413 people with hip osteoarthritis, mean age 61 to 67, about two thirds women. 120 mensen is klein genoeg dat het betrouwbaarheidsinterval zowel een matig voordeel als helemaal niets omvat, dus dit is een afwezigheid van aangetoond effect bij deze steekproefgrootte, geen aangetoonde afwezigheid. Beide schijnbehandelingen werden beoordeeld als risicovol om zwakke acupunctuurspecifieke effecten te dragen: de ene plaatste niet-penetrerende naalden op de juiste punten, de andere penetrerende naalden op onjuiste punten. Alle resultaten waren op korte termijn, vier tot negen weken.

Samengevoegd over onderzoeken verminderde kurkuma of curcumine bij ongeveer 1,000 mg/dag de pijn op een visuele analoge schaal met 2.04 punten (95%-BI 1.24 tot 2.85) ten opzichte van placebo en WOMAC met 15.36 (3.77 tot 26.9), zonder significant verschil ten opzichte van pijnmedicatie. In een afzonderlijk onderzoek met 367 mensen voldeed het aan non-inferioriteit ten opzichte van ibuprofen op de totale WOMAC, pijn en functie, maar niet op stijfheid, wat slechts P=0.060 bereikte, met minder buikklachten. Measured in: Eight randomized trials in the meta-analysis, with individual trials ranging from about 40 to 367 participants with knee osteoarthritis or arthritis. De beoordelaars stellen dat hun aantal onderzoeken, steekproefgrootte en methodologische kwaliteit onvoldoende waren voor definitieve conclusies. De eerste auteur van die review is de voorzitter van een fabrikant van voedingssupplementen. Het vergelijkingsonderzoek werd gedeeltelijk gefinancierd door een staatsfarmaceutisch bedrijf dat kurkumacapsules produceert, en het is een van de acht onderzoeken binnen de meta-analyse waarnaast het wordt aangehaald, geen onafhankelijke bevestiging ervan. De strategieën voor het verbeteren van de opname die deze preparaten laten werken, zijn ook degene die voorkomen in de hieronder genoemde meldingen van leverschade.

Bij bevestigde gevallen had gewrichtspijn een sensitiviteit van 85% (95%-BI 78 tot 90), een voorgeschiedenis van gewrichtszwelling 78% (71 tot 85) en koorts 57% (52 tot 62). Zweten kwam voor bij 27% en rillingen bij 19%. De sterkste beschikbare onderscheidende factor is de witte-bloedceltelling in synoviaal vocht: aannemelijkheidsratio 0.32 onder 25,000/microliter, 2.9 bij of boven 25,000, 7.7 boven 50,000 en 28.0 boven 100,000. Leeftijd, diabetes, reumatoïde artritis, gewrichtsoperatie, een heup- of knieprothese, huidinfectie en hiv verhogen allemaal de waarschijnlijkheid. Measured in: 14 studies, 6,242 patients presenting with a painful swollen joint, of whom 653 met the gold standard for septic arthritis. Deze cijfers komen van patiënten die het punt van gewrichtspunctie bereikten, wat een geselecteerde groep is bij wie al infectie werd vermoed, dus de sensitiviteiten zijn niet rechtstreeks toepasbaar op een ongeselecteerde eerstelijnspopulatie. De review dateert van vóór routinematige PCR van synoviaal vocht en betreft specifiek niet-gonokokken bacteriële artritis.

Een vermindering van 2.2 lb (1 kg) lichaamsmassa was geassocieerd met een vermindering van 40.6 N in piekcompressiekracht op de knie en een vermindering van 38.7 N in resulterende kracht, ongeveer een viervoudige vermindering van de gewrichtsbelasting per verloren eenheid gewicht, plus een vermindering van 1.4% in het knieabductiemoment. Measured in: 142 sedentary, overweight and obese older adults with self-reported disability and radiographic knee osteoarthritis, studied by three-dimensional gait analysis. What could explain it instead: People who lose weight also change how much and how fast they walk, and gait speed is itself a determinant of peak knee force. Some of the association between lower follow-up body mass and lower joint load may reflect the altered walking pattern of someone who has been dieting and exercising, not the mass alone.. Dit is een regressie op looplaboratoriummetingen, geen onderzoek, en het meet kracht tijdens gecontroleerd lopen, niet tijdens de gevarieerde belasting van een echte dag. Het stelt een mechanisme vast waardoor gewichtsverlies pijn zou kunnen verminderen en toont op zichzelf niet aan dat de pijn daalt.

11.5% (85/738) van het Leidse cohort en 5.4% (29/533) van het Franse ESPOIR-cohort bereikte aanhoudende remissie zonder DMARD's. De relatie tussen symptoomduur en remissie was in geen van beide cohorten lineair; de symptoomduur met optimaal onderscheidend vermogen was 14.9 weken (95%-BI 12.3 tot 16.0) in Leiden en 19.1 weken (12.3 tot 28.0) in ESPOIR, en 11.4 weken voor ACPA-positieve ziekte. Measured in: 738 patients in the Leiden Early Arthritis Clinic and 533 in the French ESPOIR cohort, all with rheumatoid arthritis. What could explain it instead: Confounding by disease severity, running in both directions. People with abrupt, severe, highly inflammatory onset present sooner and also have more aggressive disease; people with insidious onset present later and may have milder disease that would remit anyway. Neither cohort randomized the delay, so part of the association between short symptom duration and later remission reflects who arrives quickly, not what earlier treatment does.. De oppervlakte onder de curve was 0.56 tot 0.61, wat betekent dat symptoomduur op individueel niveau slechts zwak onderscheidend is; dit ondersteunt het bestaan van een afgebakend venster, geen precieze deadline. Aanhoudende medicatievrije remissie is een strenge uitkomst die door een minderheid wordt bereikt, en het onderzoek kan niet zeggen of hetzelfde venster geldt voor minder veeleisende uitkomsten, zoals lage ziekteactiviteit onder behandeling.

De mediane vertraging vanaf het begin van de ziekte tot de eerste reumatologische beoordeling was 1.00 jaar (IQR 0.5 tot 2). 30% werd binnen zes maanden gezien, 53% binnen een jaar en 71% binnen twee jaar. Bij stapsgewijze regressie was het pas na zes maanden zien van een reumatoloog geassocieerd met perifere gewrichtserosies (oddsratio 4.25, P = 0.001) en slechtere Health Assessment Questionnaire-scores (oddsratio 2.2, P = 0.004). Lage opleiding (OR 2.09) en lagere body mass index (OR 0.92) voorspelden een vertraging van meer dan twee jaar. Measured in: 283 patients with psoriatic arthritis in a single cohort. What could explain it instead: Disease phenotype at onset. Psoriatic arthritis that begins as an obviously swollen, painful, rapidly progressive joint gets referred quickly; disease that begins as vague aching gets referred late. If the two phenotypes also differ in their long-run erosive potential, then part of the erosion difference is the disease sorting itself, not the wait.. Observationeel en één cohort, dus het toont aan dat laat presenterende mensen slechter afgaan, niet dat de vertraging zelf dit veroorzaakte. De regressie corrigeert voor een beperkte reeks variabelen, en een drempel van zes maanden die binnen dezelfde dataset wordt gekozen die deze test, is gevoelig voor overfitting.

Na 24 weken voldeed 65.0% (95%-BI 51.6 tot 76.9) van de Tripterygium-groep en 32.8% (21.3 tot 46.0) van de sulfasalazinegroep aan ACR20, P = 0.001, in een mixed model dat corrigeerde voor uitval. ACR50 en ACR70 vielen ook uit in het voordeel van Tripterygium. Interleukine-6 daalde snel in de Tripterygium-groep. De radiografische progressie was lager, maar niet significant. De frequentie van bijwerkingen was vergelijkbaar tussen de groepen. Measured in: 121 patients with active rheumatoid arthritis and six or more painful and swollen joints, across two US academic centers and nine rheumatology clinics, taking 60 mg of extract three times daily. Uitkomstgegevens waren slechts beschikbaar voor 62 van de 121 patiënten na 24 weken, en 38% van de Tripterygium-arm en 59% van de sulfasalazinearm stopte, dus de gerapporteerde cijfers berusten op imputatie over meer ontbrekende dan aanwezige gegevens. Sulfasalazine is naar huidige maatstaven een zwakke vergelijkingsgroep; methotrexaat is de referentiebehandeling. Het onderzoek mat niet de schade waar deze plant het meest bekend om staat: amenorroe en verminderde vruchtbaarheid, beenmergonderdrukking en levertoxiciteit, wat de redenen zijn waarom dit geen zelfbehandeling is.