Condition: Chronische en acute hoest

Een Cochrane-review van 17 gerandomiseerde studies bij 5,099 mensen met acute bronchitis, een productieve hoest op de borst bij mensen zonder onderliggende longziekte, vond geen verschil in het aandeel dat klinisch verbeterde tussen antibiotica en placebo (11 studies, 3,841 mensen, risicoratio 1.07, 95%-BI 0.99 tot 1.15). Antibiotica verkortten de gemiddelde hoestduur met minder dan een halve dag (7 studies, gemiddeld verschil -0.46 dagen, 95%-BI -0.87 tot -0.04), een verschil dat voor de meeste mensen te klein is om ertoe te doen. Measured in: 5,099 people with a clinical diagnosis of acute bronchitis and no underlying lung disease, across 17 randomized trials of generally good quality. Een kleine subgroep, zoals kwetsbare oudere mensen met verscheidene andere aandoeningen, kan er baat bij hebben en was ondervertegenwoordigd in de studies, dus dit gaat over gewone verkoudheden op de borst, niet over iedereen. De bijna halve dag die het antibioticum afsnoept van een hoest die twee tot drie weken duurt, weegt niet op tegen de nadelen die ermee gepaard gaan.

Een Cochrane-review van zes gerandomiseerde studies bij 899 kinderen van 12 maanden tot 18 jaar vergeleek honing met geen behandeling, placebo, of gangbare hoestmiddelen bij acute hoest. Op een 7-puntsschaal voor symptomen waarbij een lagere score beter is, verminderde honing waarschijnlijk de hoestfrequentie meer dan geen behandeling (gemiddeld verschil -1.05, 95%-BI -1.48 tot -0.62) en meer dan placebo (gemiddeld verschil -1.62, 95%-BI -3.02 tot -0.22), beide met bewijs van matige zekerheid. Honing presteerde ongeveer even goed als dextromethorfan en iets beter dan difenhydramine, waarbij het meeste voordeel te zien was in de eerste drie dagen. Measured in: 899 children aged 12 months to 18 years with acute cough in ambulatory settings, across six randomized trials. De studies waren kort en sommige liepen risico op vertekening, dus dit is een bescheiden effect op een symptoomscore, geen genezing, en honing mag nooit worden gegeven aan baby's onder 12 maanden vanwege het risico op botulisme. Het verkort het ongemak van een acute hoest die toch zou wegtrekken, en dat is precies waarom het een redelijke eerste stap is, geen hoestmiddel.

Een systematische review met meta-analyse poolde 14 studies naar honing bij bovensteluchtweginfecties bij kinderen en volwassenen. Vergeleken met gebruikelijke zorg verbeterde honing een gecombineerde symptoomscore (drie studies, gemiddeld verschil -3.96, 95%-BI -5.42 tot -2.51), hoestfrequentie (acht studies, gestandaardiseerd gemiddeld verschil -0.36, 95%-BI -0.50 tot -0.21) en hoestseverheid (vijf studies, gestandaardiseerd gemiddeld verschil -0.44, 95%-BI -0.64 tot -0.25). De vergelijking met placebo, in plaats van gebruikelijke zorg, was kleiner en minder zeker. Measured in: Children and adults with upper respiratory tract infections across 14 studies, overall risk of bias moderate. Het grootste deel van het voordeel wordt gemeten tegenover gebruikelijke zorg, niet tegenover een vergelijkbare placebosiroop, en de placebovergelijking was niet doorslaggevend, dus een deel van het effect kan het verzachtende effect van elke zoete siroop zijn, niet specifiek van honing. Het blijft een goedkope, laagrisico-optie voor de hoest bij een gewone verkoudheid, en een redelijk alternatief voor het grijpen naar een antibioticum dat een virale infectie niet nodig heeft.

Een systematische review van het natuurlijke beloop van acute hoest door luchtweginfectie poolde studies om vast te stellen hoe lang een onbehandelde hoest daadwerkelijk duurt. De gemiddelde duur van de hoest lag rond de 18 dagen in zowel populatie- als studiesteekproeven, aanzienlijk langer dan de ongeveer één week die de meeste mensen verwachten. Deze mismatch tussen verwachting en werkelijkheid is een belangrijke reden waarom mensen antibiotica en hoestmiddelen zoeken voor een hoest die gewoon zijn normale verloop doorloopt. Measured in: Adults with acute cough from respiratory infection, across the studies pooled in a systematic review of cough natural history. Dit is het gemiddelde beloop van een gewone post-virale hoest, geen regel voor elke hoest, en het is precies waarom een hoest die een paar weken aanhoudt meestal geruststellend is, geen alarmsignaal. Het overschrijft de waarschuwingssignalen niet: bloed ophoesten, gewichtsverlies, kortademigheid of een hoest die langer dan ongeveer drie tot acht weken aansleept, vraagt nog steeds om beoordeling.

Een Cochrane-review verzamelde 29 placebogecontroleerde gerandomiseerde studies naar orale, vrij verkrijgbare hoestpreparaten bij 4,835 mensen (3,799 volwassenen en 1,036 kinderen) met acute hoest. De studies verschilden zo sterk in de geteste middelen, de onderzochte mensen en de manier waarop hoest werd gemeten, dat de reviewers het poolen ervan ongepast achtten. De individuele resultaten waren inconsistent: sommige studies naar hoestremmers, slijmoplossers en combinatiepreparaten toonden een voordeel, andere niet, en antihistaminica deden het niet beter dan placebo. De reviewers concludeerden dat er geen goed bewijs is voor of tegen de werkzaamheid van vrij verkrijgbare middelen bij acute hoest. Measured in: 4,835 people (3,799 adults, 1,036 children) with acute cough from upper respiratory infection, across 29 placebo-controlled trials in community settings. Dit is een gebrek aan betrouwbaar bewijs, geen bewijs dat de middelen niets doen, en de studies waren vaak klein en slecht gerapporteerd. Deze producten kosten geld, en de combinaties van antihistaminica en dextromethorfan brengen een duidelijk risico op schade bij jonge kinderen met zich mee, dus zijn ze geen betrouwbare behandeling voor een hoest die vanzelf zou overgaan.

Een gerandomiseerde, dubbelblinde, placebogecontroleerde studie gaf 62 volwassenen met refractaire chronische hoest van meer dan acht weken, zonder actieve luchtwegaandoening, gedurende tien weken ofwel gabapentine tot 1,800 mg per dag ofwel placebo. Gabapentine verbeterde de hoestspecifieke levenskwaliteit op de Leicester Cough Questionnaire meer dan placebo (verschil tussen groepen 1.80, 95%-BI 0.56 tot 3.04; p=0.004), met een number needed to treat van ongeveer 3.6. Bijwerkingen, voornamelijk misselijkheid en vermoeidheid, traden op bij 31% op gabapentine tegenover 10% op placebo. Measured in: 62 adults with refractory chronic cough (cough persisting despite investigation and treatment) in a single-center randomized trial in Australia. Dit is een enkele studie van bescheiden omvang, het voordeel betreft hoe de hoest de levenskwaliteit beïnvloedt, geen genezing, en het effect vervaagt zodra het middel wordt gestopt. Gabapentine vereist een voorschrift en titratie, en de bijwerkingen ervan maken het geschikt voor refractaire hoest onder medisch toezicht, niet voor een gewone hoest.

Twee gerandomiseerde gecontroleerde studies testten medicijnvrije logopedie- en fysiotherapieprogramma's voor refractaire chronische hoest. Een multicenter Britse studie bij 75 patiënten vond dat een fysiotherapie- en logopedie-interventie (voorlichting, larynxhygiëne, hoestonderdrukkingstechnieken en ademhalingsoefeningen) de hoestgerelateerde levenskwaliteit op de Leicester Cough Questionnaire met 1.53 punten meer verbeterde dan een controleprogramma (95%-BI 0.21 tot 2.85; p=0.024) en de objectieve hoestfrequentie met 41% verminderde, waarbij de winst tot drie maanden behouden bleef. Een eerdere studie bij 87 patiënten vond succesvolle uitkomsten bij 88% van de logopediegroep tegenover 14% van de controlegroep. Measured in: 162 adults with chronic cough persisting despite medical treatment, across two randomized trials (75 in the UK PSALTI trial, 87 in an Australian trial). De studies waren van bescheiden omvang en werden uitgevoerd door opgeleide logopedisten, dus de resultaten hangen af van toegang tot die vaardigheid, niet van een folder, en de verbetering betreft hoestcontrole en levenskwaliteit, geen genezing. Het is een medicijnvrije optie die goed te combineren is met, en kan voorafgaan aan, een medicatieproef.

Twee dubbelblinde fase 3-studies, COUGH-1 (730 deelnemers) en COUGH-2 (1,314 deelnemers), randomiseerden volwassenen met refractaire of onverklaarde chronische hoest van ten minste een jaar naar placebo of de orale P2X3-receptorantagonist gefapixant, 15 mg of 45 mg tweemaal daags. De dosis van 45 mg gaf een significante vermindering van de 24-uurshoestfrequentie ten opzichte van placebo in week 12 bij COUGH-1 en week 24 bij COUGH-2, terwijl de lagere dosis van 15 mg niet consistent beter presteerde dan placebo. De gemiddelde vermindering ten opzichte van placebo was bescheiden, en smaakstoornissen waren de meest voorkomende bijwerking. Measured in: 2,044 adults (roughly three quarters women, mean age about 58, mean cough duration about 11 years) with refractory or unexplained chronic cough, across two international phase 3 trials. De vermindering ten opzichte van placebo was significant maar bescheiden, de lagere dosis was niet betrouwbaar werkzaam, en een veranderde of verloren smaak kwam vaak genoeg voor om mensen te laten stoppen, en dat is waarom dit middel een specialistische optie is voor refractaire hoest, geen algemeen middel. Het is de eerste van een nieuwe klasse gericht op de overgevoelige hoestreflex.

Een Cochrane-review onderzocht het behandelen van gastro-oesofageale reflux om langdurige niet-specifieke hoest te verlichten, hoest die niet wordt verklaard door een onderliggende longziekte. Bij het poolen van negen studies bij volwassenen naar protonpompremmers versus placebo over twee tot drie maanden was er geen significant verschil in de volledige verdwijning van de hoest (oddsratio 0.46, 95%-BI 0.19 tot 1.15) en geen algehele verbetering in hoestscores; alleen sensitiviteitsanalyses van cross-overstudies toonden een kleine verandering. Bij zuigelingen hielp een protonpompremmer niet tegen hoest en verhoogde deze het aantal bijwerkingen. Measured in: Children and adults with prolonged cough and reflux, across 19 studies (nine adult PPI-versus-placebo trials pooled). Zure reflux veroorzaakt bij sommige mensen hoest, maar iedereen met een chronische hoest behandelen alsof reflux de oorzaak is, met zuurremmers, werkt niet betrouwbaar en is een veelvoorkomende valkuil. Waar reflux werkelijk de drijvende factor is, tellen leefstijlmaatregelen en een goede refluxbeoordeling meer dan het opvoeren van zuurremming tegen de hoest.

Een prospectieve studie paste een systematisch anatomisch diagnostisch protocol toe, ontwikkeld om elk onderdeel van het hoestreflexpad achtereenvolgens te testen, bij 30 oudere volwassenen met een hoest die ten minste drie weken duurde. Het postnasale-drip-syndroom, gastro-oesofageale refluxziekte en astma waren verantwoordelijk voor 85% van alle gevonden oorzaken, en voor 100% bij niet-rokers met een normale thoraxfoto die geen ACE-remmer gebruikten. Gerichte behandeling van de vastgestelde oorzaak deed de hoest bij elke onderzochte patiënt verdwijnen. De aanpak wordt sinds 1981 gebruikt bij uiteenlopende volwassen populaties. Measured in: 30 adults aged 64 and over with cough of at least three weeks, prospectively evaluated with an anatomic diagnostic protocol. Deze specifieke studie was klein en bij oudere volwassenen, dus het exacte succespercentage van 100% is geen belofte voor iedereen, en een roker of iemand die een ACE-remmer gebruikt heeft andere waarschijnlijke oorzaken. Het principe blijft overeind: een chronische hoest wordt het beste verholpen door systematisch de oorzaak te vinden, meestal postnasale drip, astma of reflux, niet door de hoest blindelings te onderdrukken.