Condition: Type 2-diabetes

68 van de 149 (46%) in de interventiegroep waren na 12 maanden in remissie, tegen 6 van de 149 (4%) bij gebruikelijke zorg (gecorrigeerde OR 19.7, 95% CI 7.8 tot 49.8). De gemiddelde gewichtsverandering was -22.0 lb (-10.0 kg, SD 8.0) tegen -2.2 lb (-1.0 kg, SD 3.7). Measured in: 306 adults aged 20 to 65 with type 2 diabetes diagnosed within the previous 6 years and BMI 27 to 45, recruited through 49 primary care practices in Scotland and Tyneside. Not taking insulin.. Randomisatie gebeurde per praktijk, niet per persoon, dus de effectieve steekproef is kleiner dan 306 en verschillen in ondersteuning op praktijkniveau kunnen niet worden gescheiden van de interventie. De studie was open-label, wat wel moest, en remissie werd beoordeeld na een door het protocol voorgeschreven staken van glucoseverlagende medicatie, wat zelf onveilig zou zijn zonder toezicht. Niemand die insuline gebruikte, werd ingesloten.

Remissie na 12 maanden naar verloren gewicht, over beide studiearmen: 0 van de 76 (0%) bij wie aankwam, 6 van de 89 (7%) die 0 tot 11 lb (0 tot 5 kg) verloren, 19 van de 56 (34%) die 11 tot 22 lb (5 tot 10 kg) verloren, 16 van de 28 (57%) die 22 tot 33 lb (10 tot 15 kg) verloren, en 31 van de 36 (86%) die 33 lb (15 kg) of meer verloren. Measured in: The 306 DiRECT participants pooled across intervention and control arms, grouped after the fact by weight change. Dit is een analyse binnen de studie naar behaald gewichtsverlies, niet naar gerandomiseerde toewijzing, dus de groepen zijn zelfgeselecteerd door hun eigen succes. Wat iemand in staat stelde 33 lb (15 kg) te verliezen, kan ook onafhankelijk remissie bevorderen, en het verband zou er in beide gevallen hetzelfde uitzien.

53 van de 149 (36%) waren na 24 maanden in remissie, tegen 5 van de 149 (3%) bij gebruikelijke zorg (gecorrigeerde OR 25.82). 17 van de 149 (11%) hadden 33 lb (15 kg) of meer blijvend verloren, tegen 24% na één jaar. Van wie 22 lb (10 kg) verlies volhield, was 29 van de 45 (64%) in remissie. Measured in: The same DiRECT cohort followed to 24 months, with continued structured weight-maintenance support. Het remissiepercentage daalde naarmate het behouden gewichtsverlies afnam, wat dezelfde relatie is als na één jaar, geen afzonderlijke bevinding. Twee jaar is nog steeds kort voor een aandoening die in decennia wordt gemeten, en de ondersteuning bij het behoud was meer dan de meeste mensen krijgen aangeboden.

Gedeeltelijke of volledige remissie bereikte 11.5% na jaar 1 en 7.3% na jaar 4 in de arm met intensieve leefstijlinterventie, tegen 2.0% in de controlearm op beide momenten. Remissie die alle vier jaren aanhield, kwam voor bij 3.5% tegen 0.5%. Measured in: 4,503 adults with type 2 diabetes and overweight or obesity in the Look AHEAD trial, randomized to intensive lifestyle intervention or diabetes support and education. Deelnemers hadden al langer diabetes dan het DiRECT-cohort, wat de meest waarschijnlijke reden is waarom de cijfers een kwart bedragen van die van DiRECT, en de hier gebruikte definitie omvat gedeeltelijke remissie, niet de strengere consensusdrempel van 2021.

Gestructureerde lichaamsbeweging verlaagde HbA1c met 0.67 procentpunt tegenover controle. Per vorm: aeroob 0.73, krachttraining 0.57, gecombineerd 0.51. Per volume: meer dan 150 minuten per week gaf 0.89, 150 minuten of minder gaf 0.36. Advies over fysieke activiteit alleen veranderde HbA1c alleen wanneer het werd gecombineerd met dieetadvies (0.58). Measured in: 47 randomized controlled trials, 8,538 people with type 2 diabetes. De onderzoeksprogramma's waren onder begeleiding, wat niet is wat de meeste mensen thuis doen, en de vergelijking tussen vormen van beweging is tussen onderzoeken, niet erbinnen, dus de volgorde van aeroob versus krachttraining is geen rechtstreekse vergelijking. Onderzoeken met kortere follow-up domineren.

De incidentie was 11.0 gevallen per 100 persoonjaren bij placebo, 7.8 bij metformine (31% vermindering) en 4.8 met leefstijlinterventie (58% vermindering), over een gemiddelde van 2.8 jaar. De leefstijlarm streefde naar 7% gewichtsverlies en 150 minuten lichaamsbeweging per week. Measured in: 3,234 people with impaired fasting and post-load glucose, 68% women, mean age 51. De leefstijlarm werd geleverd met 16 individuele lessessies en doorlopend contact met een casemanager, wat meer ondersteuning is dan gebruikelijke zorg biedt. Het eindpunt is het overschrijden van een diagnostische drempel, geen klinisch voorval.

In a head-to-head trial of people with type 2 diabetes already on metformin, the dual-hormone drug tirzepatide brought HbA1c down by up to 2.3 percentage points and took off several kilograms more than semaglutide. Both are weekly injections, and both commonly cause nausea and other gut effects early on. This trial ran 40 weeks and measured glucose and weight, so it speaks to control of the condition, not to long-term heart or kidney events.

11 van de 85 (13%) interventiedeelnemers in de verlenging waren na 5 jaar in remissie, tegen 5 van de 93 (5%) van de controles. Van wie na jaar 2 in remissie was, was 26% dat na jaar 5 nog steeds. Het gemiddelde gewichtsverlies ten opzichte van de uitgangswaarde was 13.4 lb (6.1 kg) in de verlengingsgroep en 10.1 lb (4.6 kg) bij de controles. Measured in: DiRECT participants who continued into a 3-year extension offering low-intensity dietary support, plus the original control participants followed alongside. What could explain it instead: Self-selection into the extension. The participants who agreed to three more years of dietary support are plausibly the ones who were doing better already, which would inflate the extension group's remission rate independently of the support itself.. De verlenging was niet gerandomiseerd. Deelnemers kozen zelf of ze doorgingen, dus de vergelijking na 5 jaar is tussen mensen die kozen voor verdere ondersteuning en mensen die dat niet deden. De absolute aantallen zijn klein: 13% is 11 personen.

HbA1c van 6.0% of lager, met of zonder medicatie, na 5 jaar: 14 van de 49 (29%) na gastric bypass, 11 van de 47 (23%) na sleeve gastrectomie, 2 van de 38 (5%) bij alleen intensieve medische therapie. De gemiddelde HbA1c-daling ten opzichte van de uitgangswaarde was 2.1 procentpunten na chirurgie tegen 0.3 bij medische therapie. Measured in: 134 people completing 5-year follow-up in STAMPEDE, mean age 49 (SD 8), mean baseline HbA1c 9.2%, mean BMI 37, BMI range 27 to 43. Het eindpunt staat toe dat medicatie wordt gebruikt, dus het gaat om glykemische controle, geen remissie volgens de consensusdefinitie van 2021. Dit is een onderzoek in één centrum en de armen zijn klein: 29% is 14 mensen. Operatierisico, heroperatie en levenslange voedingsgevolgen vallen volledig buiten het eindpunt.

Na 10 jaar was remissie volgens intention-to-treat 9 van de 18 (50.0%) na biliopancreatische omleiding, 5 van de 20 (25.0%) na gastric bypass en 1 van de 18 (5.5%) bij medische therapie (p=0.0082). Van de 34 deelnemers die na 2 jaar in remissie waren, was 20 (58.8%) na 10 jaar teruggevallen. Diabetescomplicaties kwamen veel minder vaak voor in de chirurgische armen (relatief risico 0.07). Measured in: 60 people with type 2 diabetes randomized at a single center in Italy, with 95% follow-up at 10 years. Zestig mensen over drie armen is een zeer kleine studie, dus elk procentpunt rust op een fractie van een persoon. Biliopancreatische omleiding, de arm met het hoogste remissiepercentage, is ook de meest malabsorptieve ingreep en wordt tegenwoordig zelden nog uitgevoerd.

Over 9 maanden tegenover een controlegroep zonder lichaamsbeweging verlaagde gecombineerde aerobe en krachttraining HbA1c met 0.34 procentpunt (p=0.03). Alleen aerobe training (0.24, p=0.14) en alleen krachttraining (0.16, p=0.32) bereikten geen significantie. De uitgangswaarde van HbA1c in de controlegroep was 7.7%. Measured in: 262 adults with type 2 diabetes, 63% women, 47.3% non-white, mean age 55.8, in the HART-D trial. De armen met slechts één trainingsvorm waren niet gepowerd om effecten van deze omvang aan te tonen, dus een niet-significant resultaat daar is niet hetzelfde als geen effect. De uitgangswaarde van HbA1c lag dicht bij het streefdoel op 7.7%, wat minder ruimte voor verbetering laat dan bij onderzoeken met slechter gereguleerde deelnemers.

Tien minuten wandelen na elke hoofdmaaltijd verlaagde de oppervlakte onder de curve van de 3-uurs incrementele glucose tot 0.88 van dezelfde totale hoeveelheid wandelen in één dagelijkse sessie van 30 minuten (95% CI 0.78 tot 0.99), een verlaging van 12%. Na de avondmaaltijd was de verhouding 0.78 (0.67 tot 0.91), een verlaging van 22%. Measured in: 41 adults with type 2 diabetes, mean age 60 (SD 9.9), each completing both 2-week conditions in randomized order with continuous glucose monitoring. Dit meet de postprandiale glucose over twee weken, niet HbA1c en geen enkele klinische uitkomst. Het voordeel van de avondmaaltijd is verstrengeld met de samenstelling van de maaltijd, aangezien dat in deze populatie de maaltijd was met de meeste koolhydraten.

Tegenover aaneengesloten zitten verlaagden lichte wandelpauzes de postprandiale glucose (SMD -0.72, 95% CI -1.03 tot -0.41) en insuline (SMD -0.83, -1.18 tot -0.48). Staande pauzes verlaagden de glucose minder (SMD -0.31, -0.60 tot -0.03) en verlaagden de insuline niet. Geen van beide veranderde de systolische bloeddruk. Measured in: 7 randomized crossover trials in mixed-sex adults, predominantly with overweight or obesity. Dit zijn acute laboratoriumonderzoeken die één enkele dag meten, dus niets hier toont aan dat het effect aanhoudt of HbA1c verandert. De auteurs merken specifiek op dat de haalbaarheid in het dagelijks leven niet is getest.

Van de 10 vergeleken voedingspatronen verlaagden ketogene, koolhydraatarme en vetarme patronen HbA1c significant, en verlaagden koolhydraatmatige, laagglykemische-index-, mediterrane, eiwitrijke en vetarme patronen de nuchtere glucose significant. Het ketogene patroon scoorde het hoogst voor HbA1c. Measured in: 42 randomized controlled trials, 4,809 people with type 2 diabetes. Netwerkmeta-analyse leidt de meeste van deze vergelijkingen indirect af, en dieetonderzoeken zijn kort en niet-geblindeerd, dus de rangschikking weerspiegelt evenzeer kortetermijntrouw aan het dieet als fysiologie. De ketogene rangschikking berust op de minste en kortste onderzoeken in het netwerk.

Na 6 maanden gaven koolhydraatarme en zeer koolhydraatarme diëten hogere percentages remissie (gedefinieerd als HbA1c onder 6.5%) dan controlediëten, samen met klinisch relevant gewichtsverlies en HbA1c-verlaging. Na 12 maanden liepen de effecten uiteen van minimaal tot verwaarloosbaar. Bijwerkingen verschilden op geen van beide momenten tussen de groepen. Measured in: 23 randomized trials, 1,357 people with type 2 diabetes, including unpublished trial data. De remissiedefinitie op zes maanden stond in sommige onderzoeken voortgezet gebruik van glucoseverlagende medicatie toe, wat geen remissie is volgens de consensus van 2021. De remissiepercentages daalden aanzienlijk wanneer met insuline behandelde deelnemers werden meegerekend, en de zekerheid van het bewijs werd beoordeeld als matig tot laag.

Over 4 jaar begon 44% van de mediterraanachtige groep met antihyperglykemische medicatie tegenover 70% van de vetarme groep, een absoluut verschil van 26 procentpunt. De mediterrane groep had ook grotere verbeteringen in glykemische regulatie, coronaire risicofactoren en gewicht. Measured in: 215 people with newly diagnosed type 2 diabetes and overweight, randomized to a Mediterranean-style diet with under 50% of calories from carbohydrate (n=108) or a low-fat diet with under 30% of calories from fat (n=107). Eén centrum, niet-geblindeerd, en de beslissing om medicatie te starten werd genomen op basis van een HbA1c-drempel van 7%, dus het eindpunt hangt af van het glykemische effect, in plaats van daarvan onafhankelijk te zijn. De vetarme vergelijkingsgroep volgde een specifiek voorschrift, geen gebruikelijke voeding.

Realtime CGM verlaagde HbA1c met 0.19 procentpunt en intermitterend gescande CGM met 0.31. Realtime CGM verminderde de gebruikerstevredenheid; intermitterend gescande CGM verbeterde die. Beide verhoogden het risico op bijwerkingen (realtime CGM RR 1.22, intermitterend gescand iets hoger). Geen van beide veranderde lichaamssamenstelling, bloeddruk of lipiden. Measured in: 26 randomized controlled trials (17 real-time CGM, 9 intermittently scanned), 2,783 people with type 2 diabetes. De sensortechnologie veranderde aanzienlijk gedurende de periode van de opgenomen onderzoeken, dus het samengevoegde cijfer middelt apparaten die niet langer vergelijkbaar zijn. De meeste onderzoeken waren kort, en de deelnemers gebruikten meestal insuline of intensieve regimes, niet alleen een dieet.

Over 12 maanden ontwikkelde 18.18% van de Tianqi-groep diabetes tegenover 29.32% bij placebo (p=0.01), een relatieve risicoreductie van 32.1%. Normale glucosetolerantie werd hersteld bij 63.13% tegenover 46.60% (p=0.001). Lichaamsgewicht en BMI verschilden niet tussen de groepen. Er deden zich geen ernstige bijwerkingen voor. Measured in: 420 people with impaired glucose tolerance randomized in a double-blind multicenter trial in China; 389 completed (198 Tianqi, 191 placebo). Dit is één onderzoek naar één proprietaire capsule met tien kruiden, volledig uitgevoerd in China, en het is niet onafhankelijk gerepliceerd buiten die setting. Het testte preventie bij prediabetes, dus het zegt niets over de behandeling van vastgestelde diabetes. Het eindpunt is conversie naar diabetes, gedefinieerd via een orale glucosetolerantietest, een diagnostische drempel, geen harde klinische uitkomst. Dat is nog steeds ongebruikelijke methodologische strengheid voor deze literatuur, en dat is niet hetzelfde als het voorkomen van een gebeurtenis.

Bij 69 verschillende kruidenpreparaten lieten er verschillende een significante glucoseverlaging zien ten opzichte van placebo, toonden er zeven een betere metabole controle dan voorgeschreven bloedglucoseverlagende middelen, en lieten 15 combinaties extra voordeel zien boven conventionele medicatie alleen. De beoordelaars oordeelden dat geen enkele op basis van dit bewijs aan te bevelen was. Measured in: 66 randomized trials, 8,302 participants with type 2 diabetes, searched to April 2004. Lage methodologische kwaliteit, kleine steekproeven en waarschijnlijke publicatiebias lopen door de hele verzameling, en de review is inmiddels twee decennia oud. De bewering dat zeven preparaten beter presteerden dan voorgeschreven middelen is precies het soort resultaat dat lage onderzoekskwaliteit oplevert en dat niet is gerepliceerd in onafhankelijke settings.

Berberine in combinatie met een leefstijlinterventie verlaagde de nuchtere glucose, de glucose na belasting en de HbA1c in vergelijking met een leefstijlinterventie alleen. In combinatie met orale bloedglucoseverlagende middelen zorgde het voor extra verlaging. Voor lipiden verlaagde het de triglyceriden en verhoogde het het HDL-cholesterol. Er werden geen ernstige bijwerkingen gemeld in de 27 onderzoeken. Measured in: 27 randomized controlled trials, 2,569 people, across type 2 diabetes, hyperlipidemia and hypertension. De beoordelaars kwalificeerden de kwaliteit van de opgenomen onderzoeken als beperkt, en bijna alle onderzoeken werden uitgevoerd in China, waar de vervalsing van antidiabetische kruidenproducten met sulfonylureumderivaten is gedocumenteerd, wat een specifieke reden is om glucoseverlagende bevindingen in deze literatuur met voorzichtigheid te behandelen. Berberine remt ook CYP-enzymen en P-glycoproteïne, dus interacties met voorgeschreven geneesmiddelen zijn aannemelijk en grotendeels niet gemeten.

403 primaire voorvallen in de interventiegroep tegen 418 in de controlegroep, HR 0.95 (95% CI 0.83 tot 1.09, p=0.51), over een mediane periode van 9.6 jaar. Het gewichtsverlies was 8.6% tegen 0.7% na jaar 1 en 6.0% tegen 3.5% aan het einde. HbA1c, fitheid en de meeste risicomarkers verbeterden. Measured in: 5,145 adults with type 2 diabetes and overweight or obesity across 16 US centers, randomized to intensive lifestyle intervention or diabetes support and education. De studie werd vroegtijdig gestopt wegens gebrek aan effect, dus kan een later optredend voordeel niet worden uitgesloten. Deelnemers in de controlegroep kregen ook standaard diabeteszorg, met toenemend gebruik van statines en glucoseverlagende middelen, wat het verschil verkleinde dat de interventie moest overwinnen.

Vergeleken met conventionele behandeling waarbij eerst dieet werd geprobeerd, gaf metformine een risicoreductie van 32% voor elk diabetesgerelateerd eindpunt (95% CI 13 tot 47, p=0.002), 42% voor diabetesgerelateerde sterfte (9 tot 63, p=0.017) en 36% voor sterfte door alle oorzaken (9 tot 55, p=0.011), over een mediane periode van 10.7 jaar. Metformine veroorzaakte ook minder gewichtstoename en minder hypoglykemische episodes dan insuline of sulfonylureumderivaten. Measured in: 1,704 overweight people with newly diagnosed type 2 diabetes in UKPDS, of whom 753 formed the primary randomized comparison, mean age 53. De vergelijkingsgroep volgde een dieet-eerst-beleid uit de jaren tachtig, geen moderne zorg, dus de omvang van het voordeel ten opzichte van de huidige alternatieven is niet wat dit onderzoek heeft gemeten. Een secundaire UKPDS-vergelijking waarin metformine werd toegevoegd aan een sulfonylureumderivaat, liet een toename van diabetesgerelateerde sterfte zien, een resultaat dat de onderzoekers niet konden verklaren en dat niet is gerepliceerd. Metformine als monotherapie verlaagt de HbA1c doorgaans met ongeveer 1 procentpunt. Vergelijk dat met het cijfer voor beweging op deze pagina: met 0.67 punten haalt gestructureerde lichaamsbeweging een aanzienlijk deel van wat metformine bereikt.

Ernstige cardiovasculaire voorvallen daalden met 14% (HR 0.86, 95% CI 0.80 tot 0.93, p<0.0001), sterfte door alle oorzaken met 12%, ziekenhuisopname voor hartfalen met 11%, en een samengestelde nierbevinding met 21%. Geen toename van ernstige hypoglykemie, retinopathie, pancreatitis of pancreascarcinoom. Measured in: 8 cardiovascular outcome trials, 60,080 people with type 2 diabetes, most at high cardiovascular risk. De onderzoeken includeerden mensen met een verhoogd cardiovasculair risico, dus het absolute voordeel bij iemand die net gediagnosticeerd is en verder gezond is, is kleiner dan deze relatieve cijfers doen vermoeden. Het merendeel van het samengestelde niereindpunt wordt bepaald door verandering in albuminurie, niet door dialyse of overlijden.

Het primaire samengestelde eindpunt van cardiovasculaire dood, niet-fataal hartinfarct of niet-fatale beroerte deed zich voor bij 10.5% op empagliflozine tegenover 12.1% op placebo (HR 0.86, 95.02% CI 0.74 tot 0.99, p=0.04). Cardiovasculaire dood daalde met 38%, ziekenhuisopname wegens hartfalen met 35% en overlijden door alle oorzaken met 32%. Genitale infecties kwamen vaker voor. Measured in: 7,020 people with type 2 diabetes at high cardiovascular risk, median observation 3.1 years. Iedereen die deelnam had al vastgestelde cardiovasculaire ziekte, dus dit beschrijft niet iemand die kort geleden is gediagnosticeerd zonder vaatgeschiedenis. Empagliflozine verminderde niet-fataal hartinfarct of beroerte afzonderlijk niet; het samengestelde eindpunt werd bepaald door de component cardiovasculaire dood.

Bij mensen die nog geen medicatie gebruikten en een laag cardiovasculair risico hadden, verschilde geen enkele glucoseverlagende behandeling van placebo voor vasculaire uitkomsten. Bij mensen met een verhoogd cardiovasculair risico die al metformine gebruikten, verminderden oraal semaglutide, empagliflozine, liraglutide, extended-release exenatide en dapagliflozine de mortaliteit door alle oorzaken, en verminderden SGLT2-remmers ziekenhuisopname wegens hartfalen en eindstadium nierziekte. Measured in: 453 randomized trials of glucose-lowering drugs in adults with type 2 diabetes. Netwerkmeta-analyse vergelijkt behandelingen die vaak nooit rechtstreeks tegenover elkaar zijn getest, dus de vergelijkingen berusten op de aanname dat de onderzoekspopulaties voldoende vergelijkbaar waren om te poolen. De groep met laag risico had ook minder voorvallen, wat beperkt wat daar kon worden aangetoond.

In the largest tirzepatide trial so far, people with type 2 diabetes and existing cardiovascular disease had a similar rate of heart attack, stroke and cardiovascular death on tirzepatide as on dulaglutide, another injectable already shown to protect the heart. Tirzepatide did not beat dulaglutide on that endpoint, and it delivered larger improvements in glucose, weight and kidney measures. Everyone here already had heart disease, so the day-to-day event rate for someone recently diagnosed is lower.

Het primaire samengestelde eindpunt van eindstadium nierziekte, verdubbeling van het serumcreatinine, of renale of cardiovasculaire dood deed zich voor bij 43.2 per 1,000 patiëntjaren op canagliflozine tegenover 61.2 op placebo (HR 0.70, 95% CI 0.59 tot 0.82, p=0.00001). Eindstadium nierziekte alleen daalde met 32% (HR 0.68, 0.54 tot 0.86). Measured in: 4,401 people with type 2 diabetes and albuminuric chronic kidney disease (eGFR 30 to under 90, urinary albumin-to-creatinine ratio above 300), all on renin-angiotensin blockade, median follow-up 2.62 years. Dit was een onderzoek bij mensen die al significante albuminurische nierziekte hadden, en iedereen gebruikte al een ACE-remmer of ARB, dus het voordeel komt daar bovenop, niet in plaats daarvan. Het onderzoek werd vroegtijdig gestopt vanwege werkzaamheid, wat de neiging heeft de effectgrootte te overschatten.

Het gewichtsverlies na 12 maanden was -11.7 lb (-5.3 kg) bij gezond vetarm tegenover -13.2 lb (-6.0 kg) bij gezond koolhydraatarm, een verschil tussen de groepen van 1.5 lb (0.7 kg), 95% CI -0.2 tot 1.6. Geen significante interactie met het genotypepatroon (p=0.20) of met de uitgangswaarde van insulinesecretie (p=0.47). Measured in: 609 adults aged 18 to 50 with overweight or obesity, 57% women, mean BMI 33; 481 completed. Deze deelnemers hadden geen diabetes type 2, dus de overdraagbaarheid is beperkt: de dieetvergelijking hier gaat over gewicht en de voorspellers, niet over glykemische regulatie bij diabetes. Beide armen kregen intensieve begeleiding van een diëtist die de meeste mensen niet krijgen.

Bij normoglykemische mensen die waren geclassificeerd als degenen met het meest wisselende glucosepatroon, ongeveer een kwart van de steekproef, bereikte de gemonitorde tijd tot 15% in het prediabetische bereik en 2% in het diabetische bereik. Measured in: 57 adults wearing continuous glucose monitors, characterized alongside standard glucose tolerance and insulin testing. What could explain it instead: Sensor bias against blood glucose. The device systematically reads higher than capillary blood, so time spent in the prediabetic and diabetic ranges is partly a property of the measurement, not of the person.. Dit beschrijft het kwart met de meeste variatie, niet normoglykemische mensen in het algemeen, en 15% is een bovengrens, geen gemiddelde. Als algemeen cijfer gelezen zou dit continue monitoring alarmerender doen lijken dan het artikel ondersteunt.

Door CGM geschatte nuchtere en postprandiale glucose lag 16 ± 11 en 16 ± 9 mg/dL (0.9 ± 0.6 en 0.9 ± 0.5 mmol/L) hoger dan capillaire schattingen (beide p<0.001). De omvang van deze afwijking varieerde per testvoedsel en per individu. CGM overschatte de tijd boven 140 mg/dL (7.8 mmol/L) ongeveer viervoudig, dalend tot ongeveer tweevoudig na correctie voor het verschil bij aanvang. Measured in: 15 healthy adults, each completing seven laboratory visits with randomized carbohydrate challenges including glucose, whole fruit, blended fruit and commercial smoothies, sampled every 15 minutes for 120 minutes. Vijftien mensen, één type sensor, één laboratorium. De bevinding gaat over een specifiek apparaat ten opzichte van capillaire monstername, en mag niet worden gelezen als een algemene eigenschap van elke meter op de markt.