Exposure: Tijd in de natuur

Door het poolen van negen cohortstudies met 8,324,652 mensen in zeven landen, ging elke stijging van 0.1 in satellietgemeten vegetatie binnen 547 yard (500 meter) van huis gepaard met 4% lagere sterfte door alle oorzaken (HR 0.96, 95% BI 0.94 tot 0.97). De heterogeniteit tussen de studies was ernstig en twee van de negen vonden helemaal geen associatie, dus het gepoolde cijfer is een ruwe centrale tendens in plaats van een stabiele dosis-responsrelatie. De eenheid is een groen-index, niet hetzelfde als dicht bij een park wonen, en groenere buurten verschillen van minder groene buurten in inkomen, luchtkwaliteit, geluid, veiligheid en toegang tot zorg, wat allemaal op zichzelf de sterfte beïnvloedt.

Bij de 16 gerandomiseerde onderzoeken binnen een review van 50 studies verbeterden gestructureerde buitenactiviteiten in de natuur de depressieve stemming (SMD -0.64, 95%-BI -1.05 tot -0.23) en het positieve affect (SMD 0.95, 95%-BI 0.59 tot 1.31), met een groot maar statistisch broos effect op angst (SMD -0.94, bovengrens BI dicht bij nul) en een kleiner effect op negatief affect (SMD -0.52). Programma's van 8 tot 12 weken met sessies van 20 tot 90 minuten presteerden het best, en de uitkomsten voor fysieke gezondheid veranderden veel minder. Het risico op bias was laag tot matig in de gerandomiseerde subgroep en matig tot hoog in de 34 niet-gerandomiseerde studies. Elk programma bundelt buiten zijn met beweging, een groep, een begeleider en een routine, en geen van de onderzoeken scheidt de omgeving van de rest van het pakket.

943,027 Denen geboren tussen 1985 en 2003, met satellietgroenheid gemeten rond elk jeugdadres tot 10 jaar. Degenen in de laagste groenvoorzieningscategorie droegen tot 55% hoger risico op latere psychiatrische aandoeningen dan degenen in de hoogste, het sterkst voor depressie en stressgerelateerde aandoeningen, na correctie voor inkomen van de ouders, opleiding, werk, psychiatrische voorgeschiedenis en verstedelijking. Cumulatieve groenvoorziening gedurende de jeugd voorspelde sterker dan een enkel jaar, wat past bij een opstapelende blootstelling en ook past bij een stabiel gezin dat op één plek blijft. Verstandelijke beperking en schizoaffectieve stoornis lieten geen duidelijk verband zien, en de auteurs noemen nog steeds de kwaliteit van groenvoorziening, criminaliteitscijfers en buurtachterstand als ongemeten factoren.

Een landelijk representatieve enquête onder 19,806 volwassenen in Engeland. Vergeleken met geen tijd in de natuur hing 120 minuten per week of meer samen met een beter zelfgerapporteerde gezondheid (OR 1.59) en welzijn (OR 1.23), stabiliserend tussen 200 en 300 minuten, zonder verschil tussen één lang bezoek en meerdere korte bezoeken. Het is één cross-sectionele momentopname waarbij zowel blootstelling als uitkomst door dezelfde persoon werden gerapporteerd, dus dat gezondere mensen meer naar buiten gaan verklaart een deel ervan. De associatie hield stand bij oudere volwassenen en mensen met langdurige aandoeningen, en overleefde correctie voor lokaal groen, buurt, lichamelijke activiteit en demografie.

Van de 25 opgenomen studies vergeleken de meeste dezelfde activiteit, meestal een wandeling of hardloopronde, in een natuurlijke omgeving met een bebouwde of binnenomgeving. De samengevoegde zelfgerapporteerde emoties gingen in het voordeel van de natuurlijke omgeving; het aandachtsvoordeel hield geen stand na correctie voor verschillen vóór de wandeling tussen de groepen, en bloeddruk en cortisol lieten geen consistent verschil zien. Niemand kan worden geblindeerd voor de omgeving waarin hij zich bevindt, en de uitkomst die het meest veranderde, is de zelfgerapporteerde, die het meest open staat voor verwachting. De review dateert van 2010, en het opzetprobleem dat hierin werd benoemd, is er nog steeds.

Vijfendertig kwantitatieve studies naar meren, rivieren, kanalen en kust, voornamelijk Europees. Het merendeel van het bewijs was in het voordeel van betere geestelijke gezondheid en welzijn (12 studies) en hogere lichamelijke activiteit (13 studies), met minder consistente uitkomsten voor algemene gezondheid, obesitas en cardiovasculaire aandoeningen. Samenvoegen was niet mogelijk omdat blootstelling in bijna elke studie anders werd gemeten, van hemelsbrede afstand tot de kust tot zelfgerapporteerde bezoeken, en kust- en waterkantwoningen gaan samen met inkomen, net als groene buurten. De beoordelaars roepen op tot longitudinaal onderzoek voordat causaliteit erin wordt gelezen.

Tweeëntwintig studies met 76 vergelijkingen vonden een positief samengevoegd effect van tuinieren over een breed scala aan uitkomsten, waaronder lagere depressie, angst en body mass index, en hogere levenstevredenheid en gemeenschapsgevoel. Eggers test detecteerde publicatiebias, en het effect hield stand op een kleinere omvang na een trim-and-fill-correctie. Veel vergelijkingen zijn voor-na bij dezelfde mensen zonder controlegroep, en tuinieren levert lichamelijke inspanning, daglicht en vaak gezelschap naast de planten.

38 gezonde stedelijke volwassenen, waarvan 18 vrouw, gemiddelde leeftijd 27, willekeurig toegewezen aan een wandeling van 90 minuten en 3.3 mijl (5.3 km) door eikengrasland of langs een weg met vier rijstroken. Zelfgerapporteerd piekeren daalde in de graslandgroep en veranderde niet in de weggroep, en de doorbloeding in de subgenuale prefrontale cortex daalde daarmee mee. De hartslag en ademhaling verschilden niet tussen de groepen, dus het effect was geen verschil in inspanning. Negentien mensen per groep, één wandeling, geen follow-up, dus het zegt niets over een blijvende verandering, en piekeren werd zelfgerapporteerd door mensen die wisten welke wandeling ze hadden gemaakt.

Twintig studies met 2,257 deelnemers, de meeste in Azië en Europa. Shinrin-yoku verminderde symptomen op korte termijn, met het duidelijkste signaal bij angst en een zwakker signaal bij depressie, en geen enkele studie volgde deelnemers langer dan enkele weken. De auteurs vonden aanwijzingen voor publicatiebias in bijna elke analyse die ze uitvoerden, en de opgenomen studies zijn klein, kort en meestal zonder actieve vergelijking, dus de samengevoegde cijfers liggen waarschijnlijk boven het werkelijke effect.

Dossiers van 46 galblaasoperatiepatiënten in één voorstedelijk ziekenhuis in Pennsylvania tussen 1972 en 1981, gematcht in 23 paren. Patiënten wier raam uitkeek op bomen verlieten het ziekenhuis eerder, gebruikten minder sterke pijnstillers, en kregen minder negatieve opmerkingen in verpleegkundige aantekeningen dan hun gematchte tegenhanger die uitkeek op een bakstenen muur. De kamertoewijzing was niet willekeurig; welke kamer een patiënt kreeg, hing af van wat vrij was bij aankomst, en kamers die uitkijken op terreinen verschillen van kamers die uitkijken op een muur qua afdelingspositie, geluid en licht, naast uitzicht. Het wordt veel vaker aangehaald dan al het andere op dit gebied en is de afgelopen vier decennia niet op grote schaal herhaald.

Samengevoegd over 49 uitkomstmaten uit 42 studies bij acht cognitieve domeinen, verbeterde blootstelling aan natuurlijke omgevingen het werkgeheugen en de cognitieve flexibiliteit met lage tot matige effectgroottes, waarbij aandachtscontrole minder betrouwbaar was en de andere vijf domeinen vlak bleven. Echte plekken gaven grotere effecten dan foto's of video, hoewel de blootstellingen op echte plekken ook langer duurden, wat de auteurs zeggen niet los te kunnen zien van de omgeving. De meeste blootstellingen duren minuten en de uitkomsten zijn laboratoriumtaken, dus dit toont geen verandering aan in hoe iemand de volgende dag werkt.

Vijf gerandomiseerde onderzoeken, vier gerandomiseerd per school, met 10,733 kinderen van zes tot negen jaar. Extra tijd buiten verminderde de incidentie van bijziendheid over twee jaar van 26.7% naar 22.5% (RR 0.84, 95%-BI 0.72 tot 0.98) en vertraagde de refractieve verschuiving met 0.13 dioptrieën over twee jaar; het enige driejarige onderzoek rapporteerde 30.5% tegenover 39.8%. De zekerheid was matig na twee jaar en het driejarige resultaat berust op één onderzoek, en noch kinderen noch leraren kunnen worden geblindeerd voor extra tijd buiten. De blootstelling is daglicht en kijken naar de verte, geen bos.

Tweeënnegentig studies geïdentificeerd, 28 samengevoegd. Doorverwijzingsprogramma's verlaagden de systolische bloeddruk met 4.8 mmHg (95%-BI -8.9 tot -0.7) en de diastolische met 3.8 mmHg, verbeterden de depressiescores (SMD -0.50) en angstscores (SMD -0.57), en voegden ongeveer 900 stappen per dag toe (95%-BI 790 tot 1,010). De meeste opgenomen studies dragen een matig tot hoog risico op bias, de programma's variëren van een wandelgroep tot een therapeutische tuin, en iemand die een doorverwijzing accepteert om tijd buiten door te brengen, verschilt van iemand die dat weigert.

In dezelfde review verbeterde de wekelijkse tijd van matige lichamelijke activiteit niet (gemiddeld verschil 25.9 minuten, 95%-BI -10.3 tot 62.1), terwijl het dagelijkse aantal stappen in dezelfde programma's met ongeveer 900 steeg. De twee zijn het oneens omdat stappen meestal van een apparaat komen en wekelijkse matige activiteit meestal via een vragenlijst wordt herinnerd; ofwel zat het extra wandelen onder matige intensiteit, ofwel legden de vragenlijsten het niet vast.

De gemeten literatuur bestaat uit afzonderlijke studies bij acht tot achtenvijftig mensen, meestal pilots, die veranderingen rapporteren in ontstekingsmarkers, hartslagvariabiliteit en bloedwaarden na huidcontact met de grond of een geaard oppervlak. Een groot deel komt van dezelfde paar auteurs, en verschillende auteurs van de review hebben financiële banden met een bedrijf dat earthingproducten verkoopt en het onderzoek financierde. Het specifieke elektronoverdrachtsmechanisme is op geen enkele schaal getest die dit zou kunnen vaststellen.

Acht studies samengevoegd uit de 22 beoordeelde. Speekselcortisol was lager in bosgroepen dan in stedelijke groepen na het bezoek (MD -0.05 ug/dl, 95%-BI -0.06 tot -0.04), en ook al lager vóór het begin van het bezoek (MD -0.08 ug/dl, 95%-BI -0.11 tot -0.05), een groter verschil. De groepen verschilden al vóórdat iemand het bos betrad, de eigen auteurs van de review schrijven een deel van het effect toe aan anticipatie, en de heterogeniteit na de interventie was 88%.

Twaalf gezonde Japanse mannen van 35 tot 56 jaar maakten een driedaagse bosreis en, afzonderlijk, een vergelijkbare driedaagse stadsreis. De natural killer-activiteit steeg ongeveer 50% na de bosreis en bleef meer dan zeven dagen verhoogd, steeg niet na de stadsreis, en adrenaline in de urine daalde alleen na de bosreis. Alfa-pineen en bèta-pineen waren meetbaar in boslucht en vrijwel afwezig in stadslucht. Twaalf mensen, geen randomisatie, geen blindering, vaste reisvolgorde, en vrijwel het gehele onderzoek op dit gebied komt van één groep aan de Nippon Medical School; een aanvullende studie bij 13 verpleegkundigen vond dezelfde stijging bij vrouwen zonder stadsvergelijking. Een driedaagse reis weg van een kantoor in Tokio verschilt op veel manieren van een gewone dag, niet alleen door de bomen, en natural killer-activiteit is een laboratoriummeting.