Training: Wandelen

Ten opzichte van het laagste kwartiel (mediaan 3,553 stappen per dag), waren de hazardratio's voor sterfte door alle oorzaken 0.60 (95%-BI 0.51 tot 0.71) bij een mediaan van 5,801 stappen, 0.55 (0.49 tot 0.62) bij 7,842, en 0.47 (0.39 tot 0.57) bij 10,901. Beperkte kubieke splines plaatsten de afvlakking bij 6,000 tot 8,000 stappen per dag bij volwassenen van 60 jaar en ouder en 8,000 tot 10,000 onder de 60. Niemand kreeg een stappenaantal toegewezen, dus dit is een associatie, en ongediagnosticeerde ziekte die het wandelen verlaagt voordat het als ziekte wordt geregistreerd, is het belangrijkste dat het lage uiteinde omlaag trekt.

Ten opzichte van 2,000 stappen per dag was 7,000 geassocieerd met een HR voor sterfte door alle oorzaken van 0.53 (95%-BI 0.46 tot 0.60), incidentie van hart- en vaatziekten 0.75 (0.67 tot 0.85), cardiovasculaire mortaliteit 0.53 (0.37 tot 0.77), mortaliteit door kanker 0.63 (0.55 tot 0.72), diabetes type 2 0.86 (0.74 tot 0.99), dementie 0.62 (0.53 tot 0.73), depressieve symptomen 0.78 (0.73 tot 0.83) en valpartijen 0.72 (0.65 tot 0.81). De zekerheid liep per uitkomst uiteen van matig tot zeer laag, en verschillende rijen berusten op twee of drie studies. Elk bijdragend cohort draagt omgekeerde causaliteit met zich mee, aangezien mensen die al ziek zijn minder lopen.

Ten opzichte van het minst actieve kwart waren de hazardratio's voor sterfte over kwartielen van licht-intensieve activiteit 0.60 (95%-BI 0.54 tot 0.68), 0.44 (0.38 tot 0.51) en 0.38 (0.28 tot 0.51). Matig-tot-intensieve activiteit gaf 0.64, 0.55 en 0.52; totale activiteit van elke intensiteit 0.48, 0.34 en 0.27; en zittende tijd liep de andere kant op bij 1.28, 1.71 en 2.63. Lichte en matige activiteit worden gescheiden door een sensorafkappunt dat de vergelijking verschuift, kwartielen beschrijven rangorde, geen absolute dosis, en een follow-up van 5.8 jaar is kort. Kwetsbaarheid verlaagt lichte activiteit en verhoogt zitten tegelijk, wat het steile onderste deel van het bereik is.

Elke extra 1,000 stappen per dag was geassocieerd met een 15% lager sterftepercentage door alle oorzaken (HR 0.85, 95%-BI 0.81 tot 0.91) en elke extra 500 stappen met een 7% lager percentage cardiovasculaire sterfte (0.93, 0.91 tot 0.95). Detecteerbare drempels waren ongeveer 3,867 stappen voor sterfte door alle oorzaken en ongeveer 2,337 voor cardiovasculaire mortaliteit. Een cijfer per 1,000 stappen is de gemiddelde helling van een curve die niet recht is, dus het overschat het rendement aan de bovenkant en onderschat het aan de onderkant. Bij deze zeer lage aantallen weerspiegelt een groot deel van het risico bestaande ziekte en kwetsbaarheid, niet het wandelen zelf.

Ten opzichte van een mediaan van 2,718 stappen per dag waren de hazardratio's voor sterfte 0.59 (95%-BI 0.47 tot 0.75) bij 4,363 stappen, 0.54 (0.41 tot 0.72) bij 5,905, en 0.42 (0.30 tot 0.60) bij 8,442, waarbij het risico rond 7,500 stappen afvlakte. De follow-up bedroeg gemiddeld 4.3 jaar en er waren 504 sterfgevallen, een bescheiden basis voor een spline, en deelnemers waren vrijwilligers uit een gezondheidsstudie die gezonder zijn dan gemiddeld. Omgekeerde causaliteit is op deze leeftijd het sterkst, aangezien een vrouw die 2,700 stappen per dag loopt, dit vaak doet vanwege artrose, hartfalen of kwetsbaarheid die nog niet is geregistreerd als doodsoorzaak.

Bij 16,741 oudere vrouwen verloor elke intensiteitsmaat significantie na correctie voor stappen per dag (piek-1-minuutcadans HR 0.87, 95%-BI 0.68 tot 1.11; piek-30-minuut 0.86, 0.65 tot 1.13). Bij 4,840 Amerikaanse volwassenen gaf piek-30-minuutcadans 0.90 (0.65 tot 1.27) na dezelfde correctie. In de samengevoegde analyse van 15 cohorten overleefden piek-30- en piek-60-cadans beide de correctie (0.67, 0.56 tot 0.83 en 0.50 tot 0.90). Cadans en totaal aantal stappen zijn sterk gecorreleerd, dus het corrigeren van de een voor de ander stelt een vraag die de gegevens amper kunnen beantwoorden. Iemands gebruikelijke snelheid is zelf een teken van fitheid, gewrichten en cognitie.

Ten opzichte van een langzaam tempo droeg een gemiddeld tempo 20% lagere mortaliteit door alle oorzaken (95%-BI 12% tot 28%) en 24% lagere cardiovasculaire mortaliteit (9% tot 36%); een stevig tempo droeg 24% lager voor alle oorzaken (13% tot 33%) en 21% lagere cardiovasculaire mortaliteit (1% tot 38%). Er was geen associatie met kankersterfte, en geen interactie naar geslacht of body mass index. Het tempo werd zelf beoordeeld als langzaam, gemiddeld of stevig, niet gemeten. Loopsnelheid is een sterke marker voor ongediagnosticeerde ziekte, en het weglaten van de eerste twee jaar follow-up dekt geen langzaam progressieve aandoeningen zoals hartfalen, de ziekte van Parkinson en artrose die iemand jaren vóór de diagnose vertragen.

7,000 stappen per dag ten opzichte van 2,000 was geassocieerd met 25% lagere incidentie van hart- en vaatziekten (HR 0.75, 95%-BI 0.67 tot 0.85) en 47% lagere cardiovasculaire mortaliteit (0.53, 0.37 tot 0.77). Bij 78,500 UK Biobank-volwassenen droeg elke extra 2,000 stappen een gemiddelde veranderingssnelheid van -0.10 (95%-BI -0.15 tot -0.06) voor cardiovasculaire sterfte, doorlopend tot ongeveer 10,000 stappen. De sterfteschatting berust op drie studies met een lage zekerheidsgraad, en het Britse cohort is 97% blank en gezonder dan de algemene bevolking. Vastgestelde hartziekte zelf beperkt het wandelen door angina en kortademigheid, dus lage aantallen zijn deels een symptoom van de uitkomst die wordt geteld.

Per metabool-equivalent-uur per dag was wandelen geassocieerd met 7.2% lagere nieuwe hypertensie, 7.0% lager hoog cholesterol, 12.3% lagere diabetes en 9.3% lagere coronaire hartziekte; hardlopen gaf 4.2%, 4.3%, 12.1% en 4.5%. Dit zijn twee afzonderlijke zelfgeselecteerde cohorten die met elkaar werden vergeleken, geen gerandomiseerde vergelijking, en de groepen verschillen: mannelijke wandelaars hadden een gemiddelde leeftijd van 61.8 jaar tegenover 48.3 voor mannelijke hardlopers. Uitkomsten werden zelf gerapporteerd over 6.2 jaar. Energiematching verbergt ook de tijdskosten, aangezien dezelfde energie veel langer duurt om op te bouwen bij wandelen dan bij hardlopen.

In 32 gerandomiseerde gecontroleerde trials verlaagde wandelen de systolische bloeddruk met 3.58 mmHg (95%-BI -5.19 tot -1.97) en de diastolische met 1.54 mmHg (-2.83 tot -0.26), verhoogde het de aerobe capaciteit met 3.04 mL/kg/min (2.48 tot 3.60), en verlaagde het het gewicht met 3.0 lb (1.37 kg), de taille met 0.6 inch (1.51 cm), het lichaamsvet met 1.22% en de BMI met 0.53 kg (1,168 lb)/m2, zonder verandering in de bloedvetten. Een tweede review van 37 trials bij 2,001 volwassenen vond hetzelfde patroon, ook voor nuchtere glucose. De trials zijn klein en kort en de uitkomsten zijn risicofactor-surrogaten, geen events, maar ze zijn gerandomiseerd, dus de effecten worden veroorzaakt door het wandelen.

7,000 stappen ten opzichte van 2,000 was geassocieerd met een 14% lager percentage diabetes type 2 (HR 0.86, 95%-BI 0.74 tot 0.99), het kleinste samengevoegde effect en degene waarvan het interval het dichtst bij 1 komt. Bij 6,042 Amerikaanse volwassenen die hun eigen Fitbits droegen, was de associatie niet-lineair, zonder verdere afname boven ongeveer 8,000 tot 9,000 stappen. Die subgroep berust op 156 gevallen en is sterk zelfgeselecteerd. Lichaamsgewicht staat aan beide kanten van dit verband, waarbij het het aantal stappen verlaagt en het diabetesrisico verhoogt, dus corrigeren ervoor kan een deel van het effect wegnemen, en vroege ongediagnosticeerde diabetes vermindert de activiteit door vermoeidheid.

7,000 stappen ten opzichte van 2,000 was geassocieerd met 37% lagere kankermortaliteit (HR 0.63, 95%-BI 0.55 tot 0.72). In het UK Biobank-cohort droeg elke extra 2,000 stappen een gemiddelde veranderingssnelheid van -0.11 (95%-BI -0.15 tot -0.06). Kankersterfte voegt elk type samen tot één uitkomst zonder gedeeld mechanisme, en het staat naast een nulresultaat voor kankerincidentie in dezelfde review. Ongediagnosticeerde kanker vermindert de activiteit maanden tot jaren lang door gewichtsverlies, vermoeidheid en pijn, en roken is de grootste gedeelde oorzaak van zowel lage activiteit als kankersterfte, en overleeft statistische correctie.

7,000 stappen ten opzichte van 2,000 was geassocieerd met een 6% lagere kankerincidentie die geen significantie bereikte (HR 0.94, 95%-BI 0.87 tot 1.01, 2 studies), beoordeeld als laag of zeer laag zeker. Dezelfde review vond de associatie met kankersterfte duidelijk significant, dus het verschil tussen de twee is het punt. Een interval dat oploopt tot 1.01 is het niet kunnen detecteren van een effect, geen bewijs dat er geen bestaat, en een samengevoegde alle-kankers-uitkomst zou een effect op één enkele locatie verwateren. Detectiebias loopt hier de andere kant op, aangezien actievere mensen meer screeningscontact hebben, wat de geregistreerde incidentie kan verhogen zonder het werkelijke percentage te verhogen.

Ten opzichte van minder dan 5,000 stappen per dag gaf cross-sectionele samenvoeging gestandaardiseerde gemiddelde verschillen in depressieve symptomen van -0.26 (95%-BI -0.38 tot -0.14) bij 10,000 of meer, -0.27 (-0.43 tot -0.11) bij 7,500 tot 9,999 en -0.17 (-0.30 tot -0.04) bij 5,000 tot 7,499. In drie prospectieve cohorten droeg 7,000 of meer stappen een relatief risico op nieuwe depressie van 0.69 (0.62 tot 0.77), en elke extra 1,000 stappen 0.91 (0.87 tot 0.94). Zevenentwintig van de 33 studies waren op dezelfde dag, en verminderde activiteit is zelf een kenmerk van depressie, dus veel van het cross-sectionele verband meet hetzelfde ding twee keer.

Voorgeschreven wandelen leverde geen significante verandering op in de botmineraaldichtheid van de lumbale wervelkolom (gewogen gemiddeld verschil 0.007 g/cm², 95%-BI -0.001 tot 0.016, P = 0.09). Bij de femurhals was de schatting 0.014 g/cm² (0.000 tot 0.028, P = 0.05), op de significantiegrens, waarbij het interval nul raakt. Acht kleine, korte onderzoeken, en botdichtheid is een surrogaatmaat voor de fracturen die niemand mat. Bot past zich aan aan de mate en snelheid van belasting, niet aan de herhaling van een vertrouwde belasting, wat verklaart waarom wandelen het zo weinig beïnvloedt.

Aerobe training versloeg krachttraining op VO2max (gemiddeld verschil 1.80 mL/kg/min, 95%-BI 0.96 tot 2.64) en de zesminutenlooptest (61 feet (18.58 m), 95%-BI 10.38 tot 26.78 m) en verlaagde het lichaamsgewicht meer (-2.7 lb (-1.23 kg), 95%-BI -1.98 tot -0.47 kg), terwijl de verandering in vetvrije massa de voorkeur gaf aan krachttraining. Het abstract geeft de richting van het resultaat voor vetvrije massa zonder samengevoegde schatting of interval, dus de grootte ervan valt er niet uit af te lezen, en de aerobe arm omvat ook fietsen en zwemmen naast wandelen.

Het laagste dementiepercentage lag bij 9,826 stappen per dag (HR 0.49, 95%-BI 0.39 tot 0.62), waarbij 3,826 stappen al op 0.75 (0.67 tot 0.83) zat; een piek-30-minuutcadans van 112 stappen per minuut droeg 0.38 (0.24 tot 0.60). Samengevoegd over twee studies gaf 7,000 stappen ten opzichte van 2,000 een waarde van 0.62 (0.53 tot 0.73). Er waren 866 gevallen bij een gemiddelde uitgangsleeftijd van 61, jong voor een ziekte van de tachtigers. Dementie heeft een preklinische fase van tien jaar of langer waarin verminderde activiteit een vroeg teken is, dus een laag stappenaantal op 61-jarige leeftijd kan het eerste symptoom zijn van de ziekte die het lijkt te voorspellen, en 6.9 jaar follow-up kan dat niet uit elkaar houden.

Bij 1,212 volwassenen met artrose in de knie was de kans kleiner dat wandelaars nieuwe frequente kniepijn ontwikkelden (oddsratio 0.6, 95%-BI 0.4 tot 0.8) en kleiner dat zij progressie van mediale gewrichtsspleetvernauwing vertoonden (0.8, 0.6 tot 1.0) over 48 maanden. De wandelgeschiedenis werd retrospectief verzameld tijdens het bezoek na 96 maanden, na de uitkomsten waarmee die wordt voorspeld, wat de verkeerde volgorde is voor causale interpretatie, en het interval voor gewrichtsspleet reikt tot 1.0. De auteurs presenteren het als proof of concept dat een onderzoek rechtvaardigt. Omgekeerde causaliteit is hier duidelijk, aangezien mensen bij wie de knieën meer pijn doen, minder lopen.