Intake: Gewichtsverlies

DiRECT randomiseerde 49 Britse huisartsenpraktijken naar een gestructureerd gewichtsbeheersingsprogramma (een fase van totale dieetvervanging met een formuledieet van ongeveer 850 kcal/dag gedurende 12 tot 20 weken, gevolgd door stapsgewijze herintroductie van voeding en onderhoudsondersteuning) of gebruikelijke zorg, bij 298 volwassenen met type 2-diabetes van maximaal zes jaar en zonder insulinegebruik. Na 12 maanden was 46% van de interventiegroep tegenover 4% van de controlegroep in remissie, gedefinieerd als een HbA1c onder 6.5% zonder glucoseverlagende medicatie. Remissie nam toe met het gewichtsverlies: 34% bij 5 tot 10 kg (11,02–22,05 lb), 57% bij 10 tot 15 kg (22,05–33,07 lb) en 86% bij 15 kg (33,07 lb) of meer. De studie was open-label, en omdat remissie afhankelijk is van het aanhouden van het gewichtsverlies, keert gewichtstoename de remissie om.

Het Diabetes Prevention Program randomiseerde 3,234 volwassenen met verminderde glucosetolerantie naar intensieve leefstijlverandering (doel: minstens 7% gewichtsverlies en 150 minuten/week matige activiteit), metformine, of placebo. Over gemiddeld 2.8 jaar daalde de incidentie van type 2-diabetes in de leefstijlgroep met 58% (95%-BI 48 tot 66) ten opzichte van placebo; metformine verminderde het met 31%. Leefstijlverandering werkte bij alle leeftijden, geslachten en etnische groepen, en het beste bij oudere deelnemers. De interventie gebruikte individuele casemanagers, dus het ondersteunde resultaat is sterker dan een onbegeleide poging, en het meet preventie over ongeveer drie jaar, niet voor het leven.

Look AHEAD randomiseerde 5,145 volwassenen met overgewicht of obesitas en type 2-diabetes naar een intensieve leefstijlinterventie of diabetesondersteuning en -educatie. De interventie zorgde elk jaar voor meer gewichtsverlies en betere conditie, maar over een mediaan van 9.6 jaar verminderde het het primaire samengestelde eindpunt van cardiovasculair overlijden, niet-fataal myocardinfarct, niet-fatale beroerte of ziekenhuisopname voor angina niet, en de studie werd vroegtijdig gestopt wegens futiliteit. Beide armen kregen agressieve statine-, bloeddruk- en glucosebehandeling, wat het aantal voorvallen verlaagde en het detecteerbare verschil verkleinde, en ook de controlegroep verloor bescheiden gewicht. Secundaire uitkomsten waren gunstiger in de interventiegroep: betere glykemische controle, bloeddruk, slaapapneu, mobiliteit, kwaliteit van leven en minder medicatiegebruik.

Deze meta-analyse van 25 gerandomiseerde studies (4,874 volwassenen) vond bloeddrukdalingen van 1.05 mmHg systolisch en 0.92 mmHg diastolisch per kilogram verloren gewicht. In de subgroep van studies waarin het gemiddelde gewichtsverlies meer dan 5 kg (11,02 lb) bedroeg, daalde de systolische druk ongeveer 6.6 mmHg en de diastolische ongeveer 5.1 mmHg, tegenover ongeveer 2.7 en 2.0 mmHg waar minder werd verloren. De schatting per kilogram is een gemiddelde over uiteenlopende studies, waarvan sommige gewichtsverliesmedicatie gebruikten, en de daling is groter bij mensen die beginnen met hypertensie en kleiner bij mensen die dicht bij normaal zitten.

De IDEA-studie randomiseerde 454 volwassenen van 55+ met overgewicht of obesitas en knieartrose naar dieet, beweging, of beide, gedurende 18 maanden. De groep met dieet plus beweging verloor gemiddeld 10.6 kg (ongeveer 11%) en had de laagste WOMAC-pijnscore (3.6 tegenover 4.7 tot 4.8), de beste functie, de grootste afname van IL-6, en een grote daling van de compressiekracht op de knie. De dieetgroepen verminderden de gewrichtsbelasting meer dan beweging alleen. Omdat de beste arm gewichtsverlies combineerde met beweging, isoleert de studie gewichtsverlies niet op zich, al laat de arm met alleen dieet zien dat belasting en ontsteking hoe dan ook afnemen met het gewicht.

DIETFITS randomiseerde 609 volwassenen met overgewicht zonder diabetes naar een gezond vetarm of gezond koolhydraatarm dieet gedurende 12 maanden, beide gericht op groenten en onbewerkte voeding met minimale toegevoegde suiker en geraffineerde granen, met 22 ondersteuningssessies. De gewichtsverandering was -5.3 kg (-11,68 lb) (vetarm) tegenover -6.0 kg (-13,23 lb) (koolhydraatarm), geen significant verschil. Vooraf gespecificeerde toetsen vonden geen interactie met een drie-SNP-genotypepatroon (P = 0.20) of met de insulinesecretie bij aanvang (P = 0.47), dus geen van beide voorspelde het betere dieet voor een individu. Omdat voedingskwaliteit en ondersteuning gelijk waren, isoleert het resultaat de macronutriëntverhouding als de variabele die er niet toe deed.

POUNDS Lost randomiseerde 811 volwassenen met overgewicht naar een van vier diëten met combinaties van hoger en lager vet met hoger en lager eiwit, alle caloriearm, gedurende twee jaar. Het gewichtsverlies was vergelijkbaar bij elke combinatie (bijvoorbeeld 3.0 tegenover 3.6 kg bij 15% versus 25% eiwit), zonder significant macronutriënteffect. Aanwezigheid bij sessies hing sterk samen met gewichtsverlies, ongeveer 0.2 kg (0,4409 lb) per bijgewoonde sessie. Die relatie met aanwezigheid is observationeel, dus kan aanwezig zijn niet worden gescheiden van succes hebben, en het gemiddelde verlies was bescheiden, waarbij na twee jaar de gewichtstoename richting het beginniveau al gaande was.

Sumithran mat eetlusthormonen en honger bij 50 volwassenen vóór een zeer caloriearm dieet van 10 weken (gemiddeld verlies ongeveer 13 kg), direct erna, en na een jaar. Na 12 maanden, ondanks enige gewichtstoename, bleef ghreline boven de uitgangswaarde en bleven leptine, peptide YY, cholecystokinine, insuline en amyline eronder, met een nog steeds verhoogde subjectieve eetlust. Dit is een studie met één arm zonder controlegroep, dus het karakteriseert de eetlustbiologie na gewichtsverlies, zonder te bewijzen dat deze verschuivingen bij een gegeven persoon gewichtstoename veroorzaken, en het betekent niet dat gewichtsbehoud onmogelijk is, alleen dat de drang van het lichaam om te eten ertegen werkt en waarmee rekening moet worden gehouden.

Vilar-Gomez volgde 293 volwassenen met door biopsie bewezen non-alcoholische steatohepatitis gedurende 52 weken van dieet- en activiteitsverandering, met gepaarde leverbiopsieën. De verbetering was dosisafhankelijk van het gewichtsverlies: bij 5% of meer verlies had 58% NASH-herstel en 82% een daling van 2 punten op de NAFLD-activiteitsscore; bij 10% of meer had 90% herstel, hadden allen een lagere activiteitsscore, en had 45% fibroseregressie. Het is een studie met één arm zonder controlegroep, dus jaarlange spontane verandering kan niet volledig worden uitgesloten, en slechts ongeveer 30% van de deelnemers bereikte de drempel van 10%.

De Sleep AHEAD-substudie randomiseerde 264 volwassenen met obesitas, type 2-diabetes en obstructieve slaapapneu naar een intensieve leefstijlinterventie of diabetesondersteuning en -educatie. Na een jaar verlaagde de interventie de apneu-hypopneu-index met een gecorrigeerde 9.7 voorvallen/uur meer dan de controlegroep (P < 0.001), ongeveer een halvering van de ernst, met de grootste winst bij degenen die 10 kg (22,05 lb) of meer verloren, en ongeveer drie keer zoveel volledige remissies van OSA. Deelnemers hadden diabetes, dus de omvang kan variëren bij niet-diabetische apneu, en de verbetering nam toe met het verloren gewicht, zonder bij iedereen de apneu op te lossen.

Longland randomiseerde 40 aan krachttraining gewende jonge mannen naar 2.4 of 1.2 g eiwit/kg/dag tijdens een vier weken durend energiedeficit van 40%, met zes dagen per week kracht-, sprint- en circuittraining. De groep met meer eiwit won 1.2 kg (2,646 lb) vetvrije massa en verloor 4.8 kg (10,58 lb) vet; de groep met minder eiwit won 0.1 kg (0,2205 lb) vetvrije massa en verloor 3.5 kg (7,716 lb) vet. Het is een korte, begeleide studie bij jonge mannen met een fors deficit, dus de specifieke cijfers zijn niet direct toepasbaar op vrouwen, oudere volwassenen of een gewoon onbegeleid deficit, maar het principe dat voldoende eiwit en krachttraining spiermassa sparen tijdens gewichtsverlies wordt goed ondersteund.

Deze review vat het National Weight Control Registry samen, duizenden volwassenen die gemiddeld 33 kg (72,75 lb) verloren en dit gemiddeld 5.7 jaar behielden, plus gerelateerd onderzoek naar gewichtsbehoud. Succesvolle behouders rapporteren ongeveer een uur activiteit per dag, een consistent caloriearm, vetarm dieet met weinig verschil tussen weekdagen en weekend, regelmatig ontbijten en frequent zelf wegen, en hun risico op gewichtstoename daalt na twee tot vijf jaar van succesvol behoud. Ongeveer 20% van de mensen die opzettelijk 10% afvallen, behoudt dit gedurende minstens een jaar. Omdat het register mensen inschrijft die al succesvol waren en ongeveer 80% vrouwelijk is, beschrijft het het gedrag van behouders, zonder oorzaak te bewijzen.

Deze systematische review verzamelde 10 longitudinale studies over gewichtsverlies (3 tot 34 kg, bereikt door dieet, bariatrische chirurgie of medicatie) bij mensen met jicht of hyperurikemie. Het serumurinezuur daalde en in 6 van de 8 studies die dit volgden, nam de frequentie van jichtopvlammingen af. De auteurs beoordeelden het geheel van bewijs als laag tot matig: de opzetten waren voornamelijk observationeel en heterogeen. Een bekend voorbehoud is dat snel gewichtsverlies, met name in de eerste weken na bariatrische chirurgie, tijdelijk het urinezuur kan verhogen en opvlammingen kan uitlokken voordat het blijvende voordeel zich toont.