Condition: Depressie

Alle 21 onderzochte antidepressiva waren effectiever dan placebo wat betreft responspercentage, met oddsratio's van 2.13 (95%-GI 1.89 tot 2.41) voor amitriptyline tot 1.37 (1.16 tot 1.63) voor reboxetine. Alleen agomelatine en fluoxetine werden beter verdragen dan placebo; clomipramine was slechter. In rechtstreekse vergelijkingen waren agomelatine, amitriptyline, escitalopram, mirtazapine, paroxetine, venlafaxine en vortioxetine effectiever dan de andere middelen. Measured in: 116,477 adults with major depressive disorder across 522 double-blind randomized trials, published and unpublished, to January 2016. 46 van de 522 onderzoeken (9%) hadden een hoog risico op bias en 380 (73%) een matig risico, en de zekerheid van het bewijs was matig tot zeer laag. Onderzoeken duurden ongeveer 8 weken, wat kort is in verhouding tot hoe lang deze middelen worden gebruikt, en de analyse sloot therapieresistente en psychotische depressie uit, dus het beschrijft niet de mensen bij wie eerstelijnsbehandeling al heeft gefaald.

SSRI's verlaagden de 17-item Hamilton Depression Rating Scale met een gemiddelde van 1.94 punten meer dan placebo (95%-BI -2.50 tot -1.37, 49 onderzoeken), wat onder de drempel van 3 punten ligt die de review vooraf vaststelde voor klinische significantie. Ze verminderden het risico op geen remissie (RR 0.88) en verhoogden ernstige bijwerkingen (OR 1.37), overeenkomend met 31 per 1,000 bij SSRI's tegenover 22 per 1,000 bij placebo. Measured in: 27,422 adults with major depressive disorder across 131 randomized placebo-controlled trials to January 2016. De review beoordeelde alle 131 onderzoeken als een hoog risico op bias, en de conclusie dat schade zwaarder weegt dan voordeel is een betwiste interpretatie van dezelfde gegevens die andere groepen lezen als een bescheiden voordeel. Een vooraf vastgestelde drempel van 3 punten is één conventie onder verschillende, en een groepsgemiddelde verhult de kloof tussen sterke responders en niet-responders.

Alle typen therapie deden het beter dan gebruikelijke zorg en een wachtlijst, en op non-directieve ondersteunende counseling en psychodynamische therapie na deden ze het allemaal beter dan een placebopil. Gestandaardiseerde gemiddelde verschillen tegenover gebruikelijke zorg liepen van -0.81 voor levensbeschouwingstherapie tot -0.32 voor non-directieve ondersteunende counseling. Individuele therapieën verschilden onderling niet significant, behalve non-directieve ondersteunende counseling, die minder werkzaam was dan de rest. De resultaten hielden stand wanneer alleen studies met een laag risico op vertekening werden meegenomen. Measured in: 34,285 adults with depression across 331 randomized trials of cognitive behavioral, interpersonal, psychodynamic, problem-solving, behavioral activation, life-review and third-wave therapies. Niemand in een psychotherapiestudie is geblindeerd en de uitkomst wordt zelf gerapporteerd door diezelfde ongeblindeerde deelnemer, dus verwachting zit in elk van deze cijfers verwerkt. De bevinding dat de therapieën onderling niet verschillen, kan ook komen doordat de studies onvoldoende power hadden om verschillen tussen twee actieve behandelingen aan te tonen.

Het gepoolde effect bij een depressieve stoornis was g = 0.75, dalend naar g = 0.65 na correctie voor publicatiebias. De effecten waren groot wanneer de vergelijkingsgroep een wachtlijst was, en klein tot matig wanneer het gebruikelijke zorg of een placebopil was. Measured in: 144 randomized trials (184 comparisons) in adults with major depression, generalized anxiety disorder, panic disorder or social anxiety disorder diagnosed by structured interview. Slechts 17.4% van de geïncludeerde studies werd als hoogwaardig beoordeeld, en de auteurs concluderen dat de effecten onzeker blijven en met voorzichtigheid moeten worden behandeld. Het cijfer dat in algemeen gebruik voor CBT wordt genoemd, is meestal het wachtlijstcijfer, de minst veeleisende vergelijking die er is.

Gedragsactivatie gegeven door junior geestelijke gezondheidszorgmedewerkers was na 12 maanden niet-inferieur aan CBT gegeven door gekwalificeerde psychologische therapeuten: PHQ-9 van 8.4 punten in beide armen, gemiddeld verschil 0.1 punten (95% CI -1.3 tot 1.5, p = 0.89), tegenover een vooraf vastgestelde non-inferioriteitsmarge van 1.9 PHQ-9-punten. De per-protocolanalyse kwam overeen. Measured in: 440 adults meeting DSM-IV criteria for major depressive disorder recruited from primary care and psychological therapy services in Devon, Durham and Leeds, randomized 221 to behavioral activation and 219 to CBT. De behandeling was open-label, dus deelnemers en therapeuten wisten in welke arm ze zaten, en 21% van de gedragsactivatie-arm en 14% van de CBT-arm had na 12 maanden geen gegevens over de primaire uitkomst. Mensen die acuut suïcidaal waren of in de voorgaande twee maanden een suïcidepoging hadden gedaan, werden uitgesloten, precies de groep waartoe een lezer in crisis behoort. Non-inferioriteit is geen superioriteit.

Tegenover controleomstandigheden gaf IPT d = 0.63 (95% CI 0.36 tot 0.90) over 16 studies, met een number needed to treat van 2.91. Het verschilde niet van andere psychologische behandelingen (d = 0.04). Farmacotherapie was iets werkzamer dan IPT na verwijdering van één uitschieter (d = -0.19). Gecombineerde onderhoudsbehandeling met medicatie voorkwam terugval beter dan medicatie alleen (OR 0.37). Measured in: 4,356 patients across 38 randomized trials including acute treatment, combination and maintenance studies. De controleconditie in de meeste van de 16 vergelijkingen was geen behandeling of gebruikelijke zorg, geen actief alternatief, wat het effect opblaast ten opzichte van een placebovergelijking. Combinatiebehandeling in de acute fase was niet beter dan IPT alleen, maar te weinig studies testten dit om een conclusie te trekken.

Over een mediaan van 5.3 jaar veranderde 2,000 IE per dag vitamine D3 het risico op depressie of klinisch relevante depressieve klachten niet vergeleken met placebo (609 voorvallen, 12.9 per 1,000 persoonjaren, tegenover 625 voorvallen, 13.3 per 1,000 persoonjaren; hazardratio 0.97, 95% CI 0.87 tot 1.09). De gemiddelde verandering in de PHQ-8-stemmingsscore verschilde niet van nul tussen de groepen. Measured in: 18,353 US adults aged 50 or older within the VITAL trial, mean age 67.5, 49.2% women; 16,657 with no depression history and 1,696 with a history but untreated for two years. Dit test preventie bij mensen zonder klinisch relevante depressieve klachten bij aanvang, dus het zegt niets over het behandelen van een bestaande depressie, en niets over mensen met een werkelijk vitamine D-tekort, aangezien deelnemers niet werden geselecteerd op lage waarden. Iedereen was 50 jaar of ouder. Deze en de andere rij over supplementpreventie op deze pagina komen uit ÉÉN randomisatie die in twee artikelen is gerapporteerd, niet uit twee onafhankelijke onderzoeken.

In gegevens op patiëntniveau lag het verschil tussen medicatie en placebo onder Cohen's d van 0.20 bij patiënten met een uitgangs-Hamiltonscore onder de 23, en overschreed het de drempel van het National Institute for Clinical Excellence voor een klinisch significant verschil bij een uitgangsscore van 25. Measured in: 718 adult outpatients across 6 randomized placebo-controlled trials for which the authors supplied individual patient data. Zes onderzoeken en 718 patiënten is een smalle basis voor een veelgeciteerde conclusie, en de onderzochte middelen waren paroxetine en imipramine, niet het moderne assortiment. De ernst bij aanvang is ook vertroebeld door regressie naar het gemiddelde, aangezien de meest ernstige scores de meeste ruimte hebben om te dalen, in welke arm dan ook.

Tegenover actieve controlegroepen was de sterkste vorm wandelen of joggen (Hedges g van -0.62, 95% credibiliteitsinterval -0.80 tot -0.45), gevolgd door yoga (-0.55), krachttraining (-0.49), gemengde aerobe training (-0.43), en tai chi of qigong (-0.42). Van alle 218 studies voldeed er slechts één aan de Cochrane-criteria voor een laag risico op vertekening, dus was de CINeMA-zekerheid laag voor wandelen of joggen en zeer laag voor de andere vormen. De analyse rapporteert ook een modererend effect van geslacht: krachttraining en fietsen leken beter bij vrouwen, terwijl yoga, tai chi en aerobe training gecombineerd met psychotherapie beter leken bij mannen. Measured in: 14,170 participants meeting clinical cut-offs for major depression across 218 randomized trials with 495 arms. De zekerheidsbeoordelingen lopen van laag tot zeer laag, dus dit bewijs draagt de richting betrouwbaarder dan de exacte effectgroottes, en de pagina leunt daarom op de dosis-responsrelatie uit het cohort en op een resultaat van mendeliaanse randomisatie. Het modererende effect van geslacht komt uit dezelfde poel met lage zekerheid, dus is het een aanwijzing, geen voorschrift.

Een omgekeerde kromlijnige dosis-responsrelatie, het steilst bij lage volumes. Vergeleken met volwassenen die geen activiteit rapporteerden, hadden zij die de helft van het aanbevolen volume opbouwden (4.4 marginale MET-uur per week) 18% lager risico op depressie (95% CI 13% tot 23%), en zij die de aanbevolen 8.8 marginale MET-uur per week haalden, hadden 25% lager risico (18% tot 32%). Daarboven namen de voordelen af en de onzekerheid toe. Measured in: 191,130 adults across 15 prospective cohort studies with 2,110,588 person-years of follow-up, each with at least 3,000 adults and 3 years of follow-up. What could explain it instead: Reverse causation is the main one: early, undiagnosed depression reduces activity months before it is recorded as an outcome, which makes inactivity look like a cause. Healthy-user bias runs the same way, since people who exercise also sleep, eat, drink and socialize differently.. De heterogeniteit was groot en significant (I2 = 74%), activiteit werd meestal zelf gerapporteerd, en een prospectief verband is geen behandeleffect: niets hier zegt dat het toevoegen van activiteit bij iemand die al depressief is, diezelfde 25% oplevert.

Met behulp van genetische instrumenten bleek met een accelerometer gemeten lichamelijke activiteit beschermend tegen een depressieve stoornis (OR 0.74 per toename van 1 SD in gemiddelde acceleratie, 95% CI 0.59 tot 0.92, p = 0.006). Er was geen significant effect in omgekeerde richting, en zelfgerapporteerde activiteit vertoonde in geen van beide richtingen een significant verband met depressie. Measured in: 611,583 adults of European ancestry across non-overlapping genome-wide association studies: 91,084 with accelerometer data, 377,234 self-reported, and 143,265 in the major depressive disorder sample. What could explain it instead: Horizontal pleiotropy is the standing threat in any Mendelian randomization: the variants used for activity may affect depression through some other route, such as general health or body composition. The authors used weighted median, MR Egger and MR-PRESSO to test for it, which reduces the concern without removing it.. Het resultaat geldt alleen voor objectief gemeten activiteit en niet voor zelfgerapporteerde activiteit, een discrepantie die de opzet niet kan verklaren. Alle deelnemers waren van Europese afkomst, dus het is niet automatisch toepasbaar op andere populaties, en de oddsratio beschrijft een levenslange genetische aanleg, niet het effect van deze maand beginnen met wandelen.

Behandeling met fel licht verminderde de ernst van depressiesymptomen bij seizoensgebonden affectieve stoornis met een effectgrootte van 0.84 (95% CI 0.60 tot 1.08) over acht studies, en dageraadsimulatie gaf 0.73 (0.37 tot 1.08) over vijf studies. De auteurs omschrijven deze als gelijkwaardig aan de effectgroottes die in de meeste studies naar antidepressiva worden gezien. Measured in: Randomized controlled trials of light therapy for mood disorders published between January 1975 and July 2003, of which only 13% of screened studies met the inclusion criteria. Het screeningspercentage is de bevinding onder de bevinding: 87% van de literatuur over lichttherapie was niet opgezet om deze vraag te beantwoorden. Blindering is het structurele probleem, aangezien iemand die voor een lichtbak zit dit weet, en de gebruikte schijnbehandelingen met gedimd licht en uitgeschakelde apparaten zijn niet overduidelijk inert. De review dateert uit 2005 en gaat vooraf aan de LED-apparaten die de meeste mensen nu kopen.

Tegenover placebo gaf omega-3-suppletie een gestandaardiseerd gemiddeld verschil van -0.40 (95% CI -0.64 tot -0.16) op depressieve klachten bij mensen met een depressie in engere zin, wat de review vertaalt naar ongeveer 2.5 punten op de 17-item Hamilton-schaal tegenover een minimaal klinisch relevante verandering van 3 punten. Bij preventie vond een apart onderzoek onder 18,353 mensen dat 1 g per dag het risico op depressie of klinisch relevante depressieve klachten licht verhoogde (hazardratio 1.13, 95% CI 1.01 tot 1.26). Measured in: 1,848 adults with major depressive disorder across 33 placebo-controlled trials for the treatment estimate; 18,353 adults aged 50 and over for the prevention trial. De Cochrane-review beoordeelde het eigen bewijs als zeer laag van zekerheid en het betrouwbaarheidsinterval omvat zowel een klinisch belangrijk effect als een verwaarloosbaar effect. De behandel- en preventieresultaten wijzen in tegengestelde richtingen omdat het verschillende vragen zijn in verschillende populaties, geen tegenstrijdigheid. Deze en de andere rij over supplementpreventie op deze pagina komen uit ÉÉN randomisatie die in twee artikelen is gerapporteerd, niet uit twee onafhankelijke onderzoeken.

Tegenover placebo was de gecombineerde responsratio 1.28 (95% CI 1.10 tot 1.49) in de negen grotere onderzoeken en 1.87 (1.22 tot 2.87) in de negen kleinere. Tegenover standaard antidepressiva waren de resultaten homogeen en gelijkwaardig: RR 1.02 versus tricyclische en tetracyclische middelen, RR 1.00 versus SSRI's. Minder patiënten vielen uit vanwege bijwerkingen dan bij oudere antidepressiva (OR 0.24) of SSRI's (OR 0.53). Measured in: 5,489 patients with major depression across 29 randomized double-blind trials, 18 placebo-controlled and 17 against synthetic antidepressants. De placebogecontroleerde resultaten waren opvallend heterogeen, kleinere onderzoeken gaven veel grotere effecten dan grotere, en onderzoeken uit Duitstalige landen rapporteerden resultaten die gunstiger waren voor hypericum dan onderzoeken van elders. Drie van de vier reviewauteurs meldden eerdere financiering, vergoedingen of reiskostenvergoeding van een fabrikant van sint-janskruid. De onderzoeken gebruikten specifieke gestandaardiseerde extracten, dus een supermarktproduct is niet de geteste interventie, en niets hiervan behandelt het interactierisico dat de praktische beslissing domineert.

Alleen fluoxetine was statistisch effectiever dan placebo (gestandaardiseerd gemiddeld verschil -0.51, 95%-GI -0.99 tot -0.03). Fluoxetine werd beter verdragen dan duloxetine en imipramine. Imipramine, venlafaxine en duloxetine veroorzaakten meer stopzettingen wegens bijwerkingen dan placebo. Measured in: 5,260 children and adolescents with major depressive disorder across 34 double-blind randomized trials of 14 antidepressants, published and unpublished, to May 2015. De kwaliteit van het bewijs werd bij de meeste vergelijkingen als zeer laag beoordeeld, en de auteurs concludeerden dat deze middelen over het geheel genomen geen duidelijk voordeel lijken te bieden in deze leeftijdsgroep. Een netwerkmeta-analyse ontleent kracht aan indirecte vergelijkingen, dus één positief resultaat onder 14 middelen verdient voorzichtigheid.

Across 11 randomized trials, a standardized saffron (Crocus sativus) extract reduced depression severity more than placebo (Hedges' g 0.891, 95% CI 0.369 to 1.412, p = 0.001) and was not inferior to standard antidepressant drugs (g -0.246, 95% CI -0.495 to 0.004, p = 0.053) in mild to moderate depression. Measured in: Adults with mild to moderate depression across 11 placebo-controlled or antidepressant-controlled randomized trials. Most of the trials are small and from a single country (Iran), which raises the same regional-positivity and publication-bias concerns seen in other herbal literatures, and the pooled effect is heterogeneous. The trials used standardized extracts at pharmacological doses, so a culinary pinch is not the tested intervention, and saffron is costly at trial doses.

In een 8 weken durend gerandomiseerd, dubbelblind, schijnbehandeling-gecontroleerd onderzoek versloeg lichtmonotherapie bij 10,000 lux gedurende 30 minuten elke ochtend placebo op MADRS-verandering (d = 0.80, 95% CI 0.28 tot 1.31), en versloeg licht gecombineerd met fluoxetine placebo met meer (d = 1.11). Fluoxetinemonotherapie versloeg placebo niet (d = 0.24). Responspercentages waren 50.0% voor licht, 75.9% voor de combinatie, 29.0% voor fluoxetine en 33.3% voor placebo. Measured in: 122 adults aged 19 to 60 with non-seasonal major depressive disorder of at least moderate severity, recruited from outpatient psychiatry clinics in Canadian academic medical centers. Dertig mensen per arm is weinig, dat de fluoxetine-arm er niet in slaagde placebo te verslaan suggereert dat het onderzoek niet gepowerd was zoals verwacht, en de schijnbehandeling was een inactieve negatieve-ionengenerator, die niet lijkt op een lichtbak. Een eerdere meta-analyse vond helemaal geen effect van het toevoegen van fel licht aan antidepressiva in vijf onderzoeken, dus deze literatuur is het met zichzelf oneens over de toevoegingsvraag.

Gepoold over 26 onderzoeken verminderden ontstekingsremmende middelen depressieve klachten tegenover placebo met een gestandaardiseerd gemiddeld verschil van -0.55 (95% CI -0.75 tot -0.35, I2 = 71%), met een hoger responspercentage (RR 1.52) en remissiepercentage (RR 1.79). Aparte subgroepanalyses van NSAID's, omega-3, statines en minocycline waren elk significant. In onderzoeken met alleen vrouwen werd geen verschil tussen de groepen gevonden. Kwaliteit van leven veranderde niet. Measured in: 1,610 adults with major depressive disorder across 30 randomized controlled trials to January 2019, mostly testing the agent as an add-on to an antidepressant. De heterogeniteit was hoog (I2 = 71%) en de meeste onderzoeken waren kort en klein, dus het gepoolde cijfer is wankel. Het nulresultaat in onderzoeken met alleen vrouwen is onverklaard en staat ongemakkelijk naast het algehele resultaat. Kwaliteit van leven veranderde niet, zelfs niet waar symptoomscores dat wel deden, terwijl dat de uitkomst is die een patiënt zou opmerken.

Chinese kruidengeneeskunde als monotherapie versloeg placebo op de 17-item Hamilton-schaal met 4.53 punten (95% CI 3.37 tot 5.69, GRADE matige zekerheid) tegenover een minimaal belangrijk verschil dat de auteurs op 4 punten hadden gesteld. Het verschilde niet van conventionele antidepressiva op totaal effectief percentage (RR 0.99) of Hamilton-score (gemiddeld verschil 0.44), en toegevoegd aan conventionele medicatie verbeterde het het totaal effectieve percentage (RR 1.16). Bijwerkingen waren minder frequent dan bij conventionele geneesmiddelen. Measured in: 3,549 patients across 40 randomized controlled trials scoring at least 4 on the Cochrane risk-of-bias tool, searched to April 2018. Vrijwel al deze literatuur komt uit Chinese tijdschriften, waar een review van 1,100 samenvattingen van gecontroleerde onderzoeken vond dat 99% de geteste behandeling als effectief rapporteerde en geen enkele als ineffectief, tegenover 75% positief bij onderzoeken gepubliceerd in Engeland. De formules verschillen van onderzoek tot onderzoek, dus het samengevoegde cijfer beschrijft een categorie, geen behandeling, en het totale effectieve percentage is een zachte gedichotomiseerde uitkomst die het schijnbare voordeel opblaast.

Tegenover schijnacupunctuur was de vermindering van de ernst van de depressie 1.69 punten op de Hamilton-schaal (95% CI -3.33 tot -0.05, 14 onderzoeken, 841 deelnemers, laagwaardig bewijs). Tegenover geen behandeling, wachtlijst of gebruikelijke zorg was het effect groter (SMD -0.66, vijf onderzoeken, 488 deelnemers, laagwaardig bewijs). Tegenover medicatie was het voordeel klein (SMD -0.23, 31 onderzoeken, 3,127 deelnemers, zeer laag van kwaliteit). Measured in: 7,104 adults with depression across 64 randomized trials, diagnosed by DSM-IV, ICD, Research Diagnostic Criteria or the Chinese Classification of Mental Disorders. De meeste onderzoeken liepen een hoog risico op performancebias en een hoog of onduidelijk risico op detectiebias. Het schijngecontroleerde effect van 1.69 Hamilton-punten ligt onder elke gebruikelijke drempel voor klinische betekenis, en het verschil tussen de schijnvergelijking en de vergelijking met geen behandeling is de omvang van wat aandacht, reizen en een wekelijkse afspraak bijdragen.

Een wandeling van 90 minuten in een natuurlijke omgeving verminderde zelfgerapporteerd piekeren en activiteit in de subgenuale prefrontale cortex, terwijl een wandeling van 90 minuten in een stedelijke omgeving geen van beide veranderde. Measured in: Healthy urban-dwelling adults randomly assigned to a single 90-minute walk in a natural or an urban setting, with functional MRI before and after. Eén wandeling, een kleine steekproef, gezonde vrijwilligers, geen mensen met depressie, en geen follow-up. Piekeren is een risicofactor voor depressie en geen depressie zelf, dus dit beschrijft een aannemelijk mechanisme, geen behandeleffect, en de deelnemers wisten welke wandeling ze hadden gemaakt.

Bij de belangrijkste onderzoekslijnen naar serotonine werd geen consistente associatie met depressie gevonden. Meta-analyses van de metaboliet 5-HIAA en van plasmaserotonine lieten geen verband zien. Beeldvorming van receptoren en transporters liet zwakke, inconsistente verminderingen in binding zien die niet los konden worden gezien van eerder gebruik van antidepressiva. Tryptofaandepletie had bij de meeste gezonde vrijwilligers geen effect. De twee grootste genetische SERT-studies, een genetische associatiestudie bij 115,257 mensen en een gezamenlijke meta-analyse bij 43,165 mensen, lieten geen associatie met depressie zien en geen interactie tussen gen en stress. Measured in: 17 systematic reviews, meta-analyzes and large data-set analyzes covering body-fluid serotonin, 5-HT1A binding, transporter imaging, tryptophan depletion and SERT genetics. Een overkoepelende review erft de beperkingen van de reviews die erin zijn opgenomen, en de kwaliteit daarvan varieerde. Het artikel lokte een lange reeks gepubliceerde reacties uit die de framing, de omgang met de literatuur over tryptofaandepletie en de conclusie op basis van het ontbreken van een verband betwistten. Het zegt niets over of antidepressiva werken, wat een aparte vraag is met eigen bewijs.

27% van de mensen met depressie had C-reactief proteïne boven 3 mg/L (95% CI 21% tot 34%), en 58% had CRP boven 1 mg/L. Vergeleken met gematchte gezonde controles was de oddsratio voor laaggradige ontsteking 1.46 (1.22 tot 1.75). De prevalentie hing niet samen met steekproefbron, antidepressivumgebruik, leeftijd, BMI of etniciteit. Measured in: 13,541 patients with depression and 155,728 controls across 37 studies, 30 of them contributing to the prevalence estimate. Dit is een prevalentie- en associatiebevinding, geen causale bevinding, en het gaat in beide richtingen in tegen het populaire beeld: verhoogde ontsteking komt voor bij een aanzienlijke minderheid, en ongeveer driekwart van de mensen met depressie heeft dat niet. CRP is één niet-specifieke marker die stijgt bij infectie, obesitas en roken.

Cognitieve gedragstherapie voor insomnie leverde vaker een respons op depressie op dan controleomstandigheden (OR 2.28, 95% CI 1.67 tot 3.12, GRADE-zekerheid matig), en verhoogde het responspercentage na behandeling van 17% bij de controle naar 32% (95% CI 26% tot 39%) na een mediaan van 8 weken. Ook de remissie van insomnie verbeterde (OR 3.57). De verbetering van depressie reikte verder dan de slaapitems van de schaal. Measured in: 4,808 adults with major depressive disorder and comorbid insomnia across 19 randomized trials, mean age 33.2, 73.2% women. De uitval was hoger bij CGT-I dan bij controle (OR 1.69, lage zekerheid), wat overeenkomt met een behandeling die mensen vraagt minder tijd in bed door te brengen terwijl ze al uitgeput zijn. De controlecondities varieerden sterk, en schalen voor depressie en insomnie delen items, dus een deel van de overlap is meting, geen mechanisme.

Niet-depressieve mensen met insomnie hadden bij follow-up ongeveer twee keer zoveel kans op het ontwikkelen van depressie: totale odds ratio 2.60 (95% CI 1.98 tot 3.42) in het random-effectsmodel, en 2.10 (1.86 tot 2.38) in het fixed-effectsmodel na correctie voor uitschieters. Measured in: 21 longitudinal epidemiological studies published between 1980 and 2010 that measured insomnia complaints and later depression in the same cohorts. What could explain it instead: The included studies did not consistently adjust for other intervening variables, and insomnia is itself an early symptom of a depression not yet diagnosed, so part of this association is one illness being detected twice.. Er was heterogeniteit totdat uitschieters werden verwijderd, insomnie werd in de meeste cohorten gedefinieerd door zelfgerapporteerde klachten, niet door diagnostisch interview, en voorspelling toont niet aan dat het behandelen van de insomnie de depressie voorkomt. Het bewijs uit CGT-I-onderzoeken is de aparte onderzoekslijn die daar iets over zegt.

Volwassenen die vaak eenzaam waren, hadden een samengevoegde gecorrigeerde oddsratio van 2.33 (95%-BI 1.62 tot 3.34) voor het nieuw ontstaan van depressie in vergelijking met mensen die niet vaak eenzaam waren. Measured in: Eight independent general-population cohorts pooled from a systematic review of 32 longitudinal studies, most of them focused on depression. What could explain it instead: Reverse causation is the central one: depression that has begun but is not yet diagnosed causes withdrawal, so being lonely at baseline can be an early symptom, not a cause. Poor health, unemployment and bereavement drive both, and adjustment for them varied between cohorts.. De auteurs wijzen op heterogeniteit en zeggen dat het samengevoegde cijfer met voorzichtigheid moet worden gelezen. Eenzaamheid werd in de cohorten zelfgerapporteerd met verschillende instrumenten, en slechts acht van de 32 studies konden worden samengevoegd.